https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/ Schrijf- en advieswerk Lauriergracht Sat, 20 Jun 2026 05:36:31 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-9 GESCHREVEN PORTRETTEN Werkend op de grenzen van literatuur en journalistiek 'schilderde' Petra Hunsche voor kranten en tijdschriften vele series geschreven portretten rond een bepaald thema.   Zie hieronder de toentertijd spraakmakende serie uit het NRC in 1995.     Enkele portretten uit het boek De Strijdbare patiënt (2008) staan voor studie-doeleinden online. Zie hiervoor: Canon cliëntenbeweging   Tot 2020 schreef Petra Hunsche regelmatig voor Z! de Amsterdamse straatkrant, klik voor een voorbeeld op onderstaande link, het pijltje: Over Sat, 20 Jun 2026 05:36:31 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-17     PETRA  HUNSCHE        Met haar boek 'De strijdbare patiënt' (2008) zette zij de geschiedenis van de 'Gekkenbeweging' op de kaart. Petra Hunsche beschreef deze geschiedenis ook voor de Canon sociaal werk (2016). In december 2022 rolde haar boek over de nieuwste geschiedenis van deze - vrij onbekende - emancipatiebeweging van de pers. Zie ook: Herstel in beweging    Hunsche werkte het grootste deel van haar leven als stadsverslaggever in Amsterdam. Daarnaast werkte zij vanaf 1990 (tot 2006) voor het Maandblad Geestelijke volksgezondheid, het wetenschappelijke ´huisblad´ van het Trimbos-instituut. Ook schreef zij regelmatig voor het toentertijd bekende kritische vakblad Psy, van GGZ-Nederland.    Ooit begon zij als journalist voor de Amsterdamse regiopagina van dagblad Trouw (1978 tot 1981). Sindsdien was Petra Hunsche veel in migrantenmilieus te vinden, een specialisatie waarin zij  afstudeerde aan de School voor de Journalistiek (Palmstraat, Utrecht 1981)   Zij schreef voor diverse media verhalen over de multiculturele samenleving en werkte jarenlang 'op straat' in de Bijlmermeer voor Weekmedia/Het Parool. Tien jaar voor haar pensioen in 2020 schreef Petra Hunsche in opdracht voor de hoofdstedelijke straatkrant Z! een serie reportages over de Amsterdamse daklozenopvang, zie onder boeken: Zinvol&Vol zin   Eenmaal in de redactie van Z!, verdiepte zij zich ook in social media, eerder al in burgerjournalistiek. Dit leidde tot een vaste figuur voor Z! op Facebook, zie ook: Agaath van de Straat  Hobby en werk treffen elkaar vaker in schrijfbegeleiding en eindredactie. Ook begeleidde zij social mediagroepen, de laatste voor de Vrienden van het Vondelpark. En gaf les aan buurtmedia. Zie: schrijfbegeleiding    Amsterdam en (geschiedenis) schrijven zitten in de genen; de familie Hunsche woonde eeuwenlang in de Binnenstad en evenals haar vader schrijft Petra Hunsche (1954) graag poëzie, naast dagboek, verhalen, columns en brieven. Eigen (schrijf)werk in permanente ontwikkeling. In 2005 publiceerde zij - onder druk van het behoud van haar atelier/werkplaats - de dicht- en verhalenbundel Een umlaut op de psyche/Scherp Dons. Zie voor de boeken verder: Boeken   Over Sat, 20 Jun 2026 05:34:11 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/vondelparknotities   Vanmorgen liep ik om 9.15 uur naar het park, iets verlaat vanwege een paar emails die om voorrang vroegen. De Japanners hadden met witte verf een kersverse tekst op hun ruit geschilderd. Een notitie over Zen - dacht ik het niet - ze maakten op mij vanaf het begin al de indruk een zengroep te zijn.Gesticht liep ik verder. In het park leek alles nieuw door de regen die vannacht de struiken had gespoeld. Op de tennisbaan hebben ze een absurd grote vlag van Amsterdam gehesen. Zojuist ging ik terug om bijgaande foto te maken.                                                                       (Wordt vervolgd)     Woensdag 3 juni Voordat ik taichi in het kleine speeltuintje doe, loop ik een half uurtje tempo door het park. Een min of meer vaste route via de rozentuin, over het bruggetje bij de fonteinen, langs de hondenveldjes en weer terug langs het ooievaarsnest richting Melkhuis en speeltuintje.   Vanmorgen zag ik twee jonge ooievaars op het nest en vele, vele pulletjes van de eenden en de ganzen. Zoals elke woensdagochtend waren er vrijwilligers bezig in de rozentuin. Deze paradijselijke plek floreert dankzij de vele meewerkende handen. Een verhaal dat ik al eens opschreef voor Z! Zie: rozentuin   Vrijwilligers in de rozentuin blijven welkom, ga maar eens kijken op de woensdagochtend!                                                                                                                   (Wordt vervolgd)   Actueel Mon, 18 May 2026 13:26:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-132   Oud-onderwijskundige Marian Immerzeel (1957-2019) luidde in 2002 de noodklok over het 'witte' gezicht van de Nederlandse zorg. Hier een interview voor het blad Bolwerk dat Petra Hunsche in opdracht van de psychiatrische instelling Mentrum opzette.    Immerzeel was in die jaren voorzitter van de Cliëntenraad 'Sector volwassenen centrum'. 'Ook de interculturalisatie van de dienstverlening vinden wij een groot punt van aandacht', zegt zij in het blad.    De Canon Cliëntenbeweging over dit ''witte gezicht'':   https://www.canonsociaalwerk.eu/nl_cbg/details.php?cps=18&canon_id=552   https://www.canonsociaalwerk.eu/nl_cbg/details.php?cps=11&canon_id=491   Sinds die tijd heeft  de Cliëntenraad zich ontwikkeld tot een professioneel werkende medezeggenschapsraad, zie voor de algemene geschiedenis daarvan:     https://www.canonsociaalwerk.eu/nl_cbg/details.php?cps=10&canon_id=494    Voor het hele interview met Marian Immerzeel, klik op de link hieronder:  Extra Sat, 11 Apr 2026 15:27:59 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-97                                                                                                           VERHALEN UIT DE OUDE DOOS ;)         Extra Sat, 11 Apr 2026 15:09:17 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-59   Kronkel ontstond in 2001 uit een 'verlangen naar gekkigheid'.  ''De eerste twee jaar hielden we kantoor bij de tegenwoordige uitgeverij Tobi Vroegh. Kronkel liep na mijn vertrek in 2003 nog jarenlang goed, werd door heel Amsterdam verspreid in de instellingen, maar ging in 2008 ten onder in de subsidiestrijd rond de nieuwe Wet op de Maatschappelijke Ondersteuning (WMO),'' aldus Petra Hunsche.   Bijgaand en onder (via de pdf) ook vergroot leesbaar de bovenkant van nummer 2 van dit in alle opzichten kleurrijke maandblad. Extra Sat, 11 Apr 2026 14:58:04 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/de-ark-van-noach   (Bewerkte LinkedIn tekst)   Mijn generatie was goed vertegenwoordigd in de Ark van Noach, waarmee ‘kapitein’ Mounir Samuel ons dit najaar meenam in een adembenemende ‘cruise naar het einde der tijden’. Bovenin het intieme museum van de schuilkerk Ons’ lieve Heer op Solder schetste hij de verschillende manieren waarop Nederland binnenkort onder water kan lopen en welke gevolgen dat voor onze verwende leventjes zal hebben. Hoop zat in de humor waarmee hij dat deed, een overlevingshumor waarin ouderwets Amsterdamse warmte school. Ik ben als laatste babyboomer van ons gezin aan de rand van de Jordaan geboren en was nèt 18 toen het lied ‘Vluchten kan niet meer’ van Annie M.G. Schmidt uitkwam (1972). De dreigingen van het Rapport van Rome, de Vietnamoorlog, de Koude oorlog en de atoombom, bepaalden een groot deel van mijn leven en dat van mijn studentengeneratie, die terecht kwam in de eerste grote werkloosheidgolf van de jaren ’80. Maar het lijkt wel of wij sinds 7 oktober 2023 pas écht wakker zijn geworden: in de nachtmerrie van het Europese neo-liberale en koloniale oorlogsverhaal. De Ver van mijn Bedshow (Amerika) is over. En de 35-jarige schrijver/journalist/theatermaker Mounir Samuel weet dit als geen ander te verwoorden.   Merengue In een geïmproviseerde muzikale one-man-show liet hij zijn publiek voelen wat vluchten betekent. Wat neem jij mee als je 1 ding mag meenemen? En waar ga je heen als het water straks tot deze zolder staat? Ondertussen leerde hij zijn gebiologeerde publiek de Merengue dansen en eindigde met een gloedvol betoog over Artsen in Nood in Gaza. Hij vertelde het verhaal van de Ark van Noach, zoals dat in vele religies en verloren beschavingen voorkomt. En liet zien dat wij zo’n Ark voor anderen kunnen zijn. De gelovige Mounir Samuel bad tijdens de vernietiging van Gaza tot God met de vraag: wat kan ik nog meer doen dan posten op social media en demonstraties bijwonen? Meteen diende zich via LinkedIn een hulpvraag aan van een jonge arts die onafgebroken werkte in een ziekenhuis in Gaza. De rest is geschiedenis. De journalist Samuel checkte eerst alles wat hij hoorde en vroeg ondertussen zijn contacten op LinkedIn om mee te doen. Zo ontstond de Stichting Artsen in Nood. Zie: Artsen in nood   Onze briljante kapitein eindigde zijn verhaal met het rondsturen van een emmertje vol houten munten met een barcode. Hij vroeg zijn publiek deze verder te verspreiden en te doneren:  ‘Onze artsen zijn nog steeds in nood. Ze zijn keihard nodig, maar vallen nagenoeg om. Doneer alstublieft. Hun leven vormt ook voor Gaza zelf de laatste levenslijn!’ Mijn goede collagevriendin Doortje Kal nam de overblijvende munten mee naar een feest om ze daar verder uit te delen. Direct doneren kan hier:Doneren   Na de voorstelling kocht ik een van zijn boeken: Nederland voor de Nederlanders. Mijn antwoord op (extreem)rechts. In 2024 uitgekomen bij Nieuw Amsterdam. Zoals de achterflap zegt: ´In dit persoonlijke en politieke boek ontwart de politicoloog Mounir Samuel de kluwen waarin we verstrikt zijn geraakt, geeft hij antwoorden op de vragen van deze tijd en wijst hij de weg naar een land dat hoop brengt en leven geeft. Een Nederland voor alle Nederlanders. Ik recenseer geen boeken (meer), maar ik kan wel zeggen dat ik dit werk in een paar dagen uitlas. Goed onderbouwd, meeslepend geformuleerd en evenals de voorstelling realistisch, inhoudelijk en met visie op een nieuwe Nederlands/Europese Verlichting geschreven. Kóópt dat boek!   Actueel Mon, 29 Dec 2025 16:09:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/racistische-algoritmen         English text below   De keitjes van het Amsterdamse Spui trekken gemeen koud op. Dat merkte ik zaterdag bij een demonstratie van Getuigen van Gaza. Zo'n dertig mensen rolden het rode lint uit, een aantal dat nog meeviel, gezien de buien die de stad al dagen ranselen. De regendruppels vormden tranen op het plastic waaruit we de namen van de vermoorde Gazaanse burgers oplazen. Hoeveel tienduizenden doden al?   Bij het lezen komen ze erg dichtbij. Die poëtische Arabische namen waarmee we langzaamaan vertrouwd zijn geraakt. De leeftijden, zoveel kinderen. Sommige lezers houden het letterlijk niet droog. Nóg dichterbij komen voor mij de overlevenden van deze genocide. De vier families met wie ik mij al een hele tijd via social media verbonden voel, zie het verhaal hierover: Mohammed Nasser   'We willen hier weg,' zei Mohammed Nasser gisteren nog. We spreken elkaar af en toe in de privéberichten van Linkedin. Hij is de meest zachtmoedige man die ik ken. Nooit een onvertogen woord en altijd de hoop levend. Wat deze families moeten doormaken is met geen pen te beschrijven. Ze verloren alles. Ze vluchtten twee keer heen- en weer van Noord- naar Zuid Gaza, nu is hun huis definitief platgebombardeerd, zoals heel Gazastad.   Weet je zeker dat deze mensen Hamas niet steunen,' vroeg iemand mij laatst. Nee, dat blijkt nergens uit, maar maar mocht het wel zo zijn, dan is dat toch hun eigen vrije keuze, niet? Niets lijkt voor het Palestijnse volk verder weg te zijn dan vrije keuze. Dat blijkt uit de onderhandelingen over het Midden-Oosten. Vastgoedmagnaat Trump en zijn schoonzoon hebben hun zinnen gezet op een Gazaanse rivièra, het is alleen maar te hopen dat zij het Palestijnse volk een goed heenkomen bieden.   Extreem rechts heeft de wereld op dit moment in een ijzeren greep. Het is een doorgedraaide kapitalistische wereldideologie, die we ook in Afrika (Dafour) vele slachtoffers zien maken. Zelfbeschikking van de onderdrukte volkeren, laat staan een eigen Palestijnse staat, lijkt verder weg dan ooit. Maar toch...toch raakten wij vertrouwd met al die kleurrijke Arabische namen, die we voorlazen met de Getuigen van Gaza.   Dezelfde soort namen gaven voeding aan de racistische algoritmen van de Toeslagen-affaire. Amerikaanse internetsystemen, gebaseerd op Anglosaksische culturele aannames dreigen onze werkelijkheid te verknallen. Europa zal zich hiervan moeten losmaken en een eigen - democratische en multiculturele - koers gaan varen. De 250 duizend demonstranten van de Rode Lijn demonstraties hebben de wil van het Nederlandse volk overduidelijk getoond.   De Nasserfamilie is getraumatiseerd door alles wat ze meemaakten. Maar ze zijn dankbaar dat ze nog leven. Mohammeds' ouders: Abeer and Niraz, zijn broers en zusters: Loay, Marwan, Nisreen, Madleen, and Diana. En de kinderen - 'het licht in onze levens' : Genan, Lilian, Yousef, Ameer, Niraz, Maram, en de kleine Lilia. Hun toekomst is hoogst onzeker. Toch slagen ze er dankzij onze donaties in om voedsel te kopen, onderdak te huren en hun kinderen menselijke waardigheid voor te leven.   Met de wapenstilstand lijkt de onzekerheid alleen nog maar toe te nemen. 'Er komen nog steeds niet genoeg hulpgoederen Gaza binnen', hoorden we gisteren. 'Onze kinderen hebben uw hulp nog steeds nodig.' Uit de berichten die ik van Mohammed Nasser krijg, lees ik alleen maar dankbaarheid. Voor iedereen die iets doneert en vooral voor de drie Nederlandse vrouwen, waaronder Brigitte Wendelgeist die hen door dik en dun blijven helpen. Het levensverhaal van deze moedige familie is dan ook beslist de moeite van het volgen waard: rebuild-their-lives-in-gaza         Racist algoritms   The cobblestones of Amsterdam's Spui square feel awfully cold. I noticed this on Saturday at a Gaza Witnesses demonstration. About thirty people unfurled the red ribbon, a reasonable number considering the downpours that have been battering the city for days. The raindrops formed tears on the plastic from which we read the names of the murdered Gazan civilians. How many tens of thousands dead already?   Reading them, they become very close. Those poëtic Arabic names we've slowly become familiar with. The ages, so many children. Some readers literally can't hold back their tears. Even closer for me are the survivors of this genocide. The four families I've felt connected to for a long time through social media—see the story about this here: Mohammed Nasser   "We want to get out of here," Mohammed Nasser said yesterday. We occasionally speak via LinkedIn messages. He is the most gentle man I know. Never a harsh word and always living in hope. What these families are going through is beyond words. They lost everything. They fled twice, back and forth from North to South Gaza, and now their house has been definitively bombed to the ground, like all of Gaza City.   "Are these people sure they don't support Hamas?" someone asked me recently. No, there's no evidence of that, but even if they did, wouldn't that be their own free choice? Nothing seems further away for the Palestinian people than free will. This is evident in the Middle East negotiations. Real estate magnate Trump and his son-in-law have set their sights on a Gazan Riviera; one can only hope that they offer the Palestinian people a safe way out.   The far right currently has the world in an iron grip. It's an extreem capitalist global ideology, which we also see claiming many victims in Africa (Dafour). Self-determination for oppressed peoples, let alone a Palestinian state of its own, seems further away than ever. Yet...we became familiar with all those colorful Arabic names we read aloud with the Gaza Witnesses. These same kinds of names fueled the racist algorithms of the Child Benefit scandal in the Netherlands lately. American internet systems, based on Anglo-Saxon cultural assumptions, threaten to ruin our reality. Europe will have to break free from this and chart its own—democratic and multicultural—course. The 250,000 demonstrators at the Red Line demonstrations in Amsterdam and The Hague clearly demonstrated the will of the Dutch people.   The Nasser family is traumatized by everything they experienced. But they are grateful to be alive. Mohammed's parents: Abeer and Niraz, his brothers and sisters: Loay, Marwan, Nisreen, Madleen, and Diana. And the children—"the light of our lives": Genan, Lilian, Yousef, Ameer, Niraz, Maram, and little Lilia. Their future is highly uncertain. Yet, thanks to our donations, they manage to buy food, rent shelter, and teach their children human dignity.   With the permanently broken ceasefire, the uncertainty only seems to increase. "There still aren't enough aid supplies coming into Gaza," we heard yesterday. "Our children still need your help." The messages I receive from Mohammed Nasser are nothing but gratitude. For everyone who donates, and especially for the three Dutch women, including Brigitte Wendelgeist, who continue to support them through thick and thin. The life story of this courageous family is definitely worth following: rebuild-their-lives-in-gaza   Actueel Tue, 28 Oct 2025 11:13:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-174               In januari 2024 verscheen het essay 'Brief aan mijn vrienden' in een oplage van 100 handgemaakte exemplaren. Een citaat uit de inleiding:     Vrienden,   Wat een voorrecht om het hier met jullie over vriendschap te kunnen hebben. In deze heerlijke stad, mijn geboortegrond sinds enige generaties. Waar ik mijn hele leven woonde, werkte en actie voerde. Vriendschappen sloot, relaties aanging. Kinderen hielp grootbrengen. En uiteindelijk op feestelijke wijze mijn pensioen haalde. Sommigen van jullie weten dat ik in deze zelfde stad in de jaren ’80 en ’90 een flinke strijd leverde. Een geharnaste strijd als journalist/activist in het hart van de medische psychiatrie. (...) Vanaf 2002 onderzocht ik hoe de oorspronkelijke gekkenbeweging vanaf de jaren ‘80 politieke invloed verwierf. Daar kwam rond het millenium de herstelbeweging in de zorg uit voort. En daarmee kantelt nu het paradigma in de psychiatrie: het meest denigrerende, invaliderende ziektedenken lijkt passé. Uit de inleiding tot het essay: "Mijn bijdrage aan deze positieve ontwikkeling wil ik graag nog eens voor jullie opschrijven. In ‘gesprek’ met mijn dierbaren, kan ik tenminste een poging doen deze, toch ook wel pijnlijke gebeurtenissen, op een rijtje te zetten.'' (...)   De boekjes zijn uitverkocht. Een pdf is in de maak en kost € 12.50. Stuur een mailtje naar info@schrijfwerklauriergracht.nl en de betaalinstructie volgt.                                                                               Boeken Sat, 04 Oct 2025 08:16:32 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/heel-nieuw-west-wil-voedselpark         Hoop verbergt zich in onverwachte hoeken en gaten. Zo gloorde er op 9 september 2025 ineens hoop voor de Amsterdamse Lutkemeerpolder in de stadsdeelcommissie van Nieuw-West. Een motie tégen verdere bebouwing van de polder werd hier unaniem aangenomen. Zelfs de VVD, ooit de belangrijkste aanjager van het bedrijventerrein in de Lutkemeerpolder, stemde voor.   De Osdorpse stadsdeelpoliticus Fred Siegel (VVD) stemde rond 2010 nog vóór het winstgedreven besluit om van de vruchtbare Lutkemeerpolder een bedrijventerrein te maken. In de Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp zegt hij nu van mening te zijn veranderd: (...) ''Sindsdien zijn de wereld en de tijdgeest compleet veranderd. Nu kiezen wij voor leefbaarheid en behoud van groen. En bovendien: Als je de hele polder volbouwt, zal de gemeente fors moeten investeren in een veel betere ontsluiting, vermoedelijk naar de A5."   De gelauwerde wijkpoliticus vertelt nog terzijde dat allerlei beloften over nieuwe Amsterdamse werkgelegenheid in de Lutkemeerpolder werden verkwanseld. Hoop dus uit onverwachte hoek, door een VVD-er die van mening durft te veranderen en inzet op de toekomst van zijn kleinkinderen. Het verloop van de strijd om de polder staat in de Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp helder uiteengezet: https://preview.mailerlite.com/q3t5b3u7y0/2840608318127348322/g1l8/   Uiterste inspanning Met 160.000 inwoners is Nieuw-West de grootste van de acht stadsdelen van Amsterdam. De stadsdeelcommissie heeft een belangrijke adviesfunctie naar het stadsbestuur. Nu vraagt zij het College van B & W en de gemeenteraadsleden 'een uiterste inspanning te doen om te onderzoeken hoe zoveel mogelijk grond in de Lutkemeerpolder onbebouwd kan blijven ten behoeve van regeneratieve landbouw, een mogelijk voedselpark of andere maatschappelijk gewenste functies.'   In de Stopera (het Amsterdamse stadhuis) kwam dit advies duidelijk binnen. Tijdens een drukbezochte commissievergadering van 24 september toonde de wethouder zich meer dan bereidwillig om mee te denken over een mogelijke 'voedselhub' in de polder, bedrijvigheid dus die met voedsel te maken heeft. Nieuwe anonieme distributiehallen zijn sowieso al van de baan, want de bestaande infrastructuur is hiervoor niet toegerust. Een belangrijk punt dat vorig jaar nog als eerste door de vrijwilligers van Voedselpark Amsterdam naar voren werd gebracht. Zie ook het achtergrondverhaal dat ik een jaar geleden schreef voor de Straatkrant Z!: https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/185&highlight=voedselpark   Het is trouwens ongelofelijk wat de vrijwilligers van Voedselpark Amsterdam steeds weer voor elkaar boksen. Samen met de gemeenteraad willen zij nu de miljoenen gaan zoeken die nodig zijn om nog meer grond voor stadslandbouw vrij te kopen. Over hoop gesproken. Wat een liefde voor de stad en voor de natuur worden hier tentoongespreid. De publieke tribune zat weer propvol, buiten stond nog een grote groep mensen voor een scherm mee te kijken. Wie op de hoogte wil blijven van deze inspirerende actie kan zich hier verdiepen en desgewenst aansluiten: https://voedselparkamsterdam.nl/   Inspraakreactie Clea Conijnenberg: ik woon in Nieuw-West en werk hier als community builder. Daarnaast raakt dit onderwerp mij persoonlijk. Met mijn Surinaamse achtergrond vind ik het belangrijk dat er erkenning komt voor de koloniale wortels van de Lutkemeerpolder. Uit onderzoek blijkt dat de drooglegging van het gebied mede is gefinancierd met compensatiegelden na de afschaffing van de slavernij in Suriname.     Actueel Sun, 28 Sep 2025 08:37:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-37   PAUL REINSHAGEN (1938-2016) Samen met de Amsterdamse collegajournalist/buurtbewoner Paul Reinshagen ontwikkelde Petra Hunsche in 2009 een Masterclass Digitale Stadsjournalistiek zie: https://goo.gl/Njx55.   Hun werkwegen liepen kort daarna weer uiteen, zie voor Paul: biobased press - maar zij bleven elkaar wekelijks zien aan de redactietafel, thuis of in café Brandstof aan de rand van de Jordaan.   Paul overleed 23 februari 2016 na een ziekte van twee jaar op 78-jarige leeftijd. Klik op de pijl hieronder voor zijn I.M. in de Jordaankrant, dat hij grotendeels zelf schreef:   Over Tue, 23 Sep 2025 16:19:45 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/actie-voor-gaza   English below   Temidden van de dagelijkse media-chaos rond de genocide in Gaza, probeer ik mijn maandelijkse stukje voor deze website te schrijven. Dit blog wilde ik wijden aan Mohammed Nasser, een vormgever en media-man uit Gaza, die via Linkedin zijn collega's met succes benaderde voor zijn verhaal en een verzoek om donaties. Social media op hun best. Tenminste...?   Mohammed is een man van 28 die zorgt voor vier ontheemde families met in totaal 7 kinderen. Zijn dagelijkse video's uit Gaza-stad geven een realistisch beeld van de Israëlische genocide en hoe die het leven van gewone Palestijnse families ontwricht. En ook van de veerkracht en hoop die deze bevolking in de hel van Gaza overeind houdt. Het doet mij denken aan de stem van schrijfster Etty Hillesum, aan Primo Levi en andere overlevers van de holocaust. Hun rotsvaste humaniteit. Kijk maar eens: @DailyLifeInGaza   Om dit stukje te schrijven ging ik weer eens met een bezwaard hart Linkedin op. Je weet nooit wat je aantreft, de families van Mohammed en vele andere hulpzoekende Palestijnen op de social media staan immers bloot aan verschrikkelijk geweld. Dit keer lees ik dat het noorden van Gaza met gifgas is gebombardeerd, dat Israël daar nu de nieuwste chemische wapens uittest. Een dag later schreeuwen mensen het uit over de nieuwe moordaanval op het Nasser-ziekenhuis in Khan Younis waarbij onder 19 slachtoffers weer vijf journalisten om het leven kwamen, zie: dekanttekening.nl   Een grote groep journalisten, ambtenaren en andere gewetensvolle professionals, zelfs een psychiater, voeren sinds de Israëlisch/Westerse genocide op de Palestijnen via Linkedin actie voor Gaza. Individuele Gazanen worden gevolgd en gesteund. Hun berichten gerepost. Geld gedoneerd via GoFundMe. Iemand die het permanent opneemt voor Palestijnse journalisten met ferme morele stem is bijvoorbeeld journalist/programmamaker Fadime Demir. Een ander inspirerend voorbeeld is VN-journalist Mounir Samuel. Met steun van anderen op Linkedin zette deze een grote donatie-actie op voor jonge artsen die in het gebied werkzaam zijn.   Actuele situatie Mohammed Nasser leerde ik kennen toen hij reageerde op een post van Berber van der Woude. Deze voormalig diplomaat, voor ze als gewetensbezwaarde ontslag nam, is nu voorzitter van The Rights Forum, en iemand die ons via haar Linkedin account betrouwbaar op de hoogte houdt van de actuele situatie in Palestina. Bij mijn bezoek begin deze week aan het social mediaplatform zag ik meteen dat het account van Mohammed voor de tweede keer door Linkedin is geblokkeerd. Vorige keer hebben we onder leiding van een paar kranige helpsters, waarvan ik hier de Engelse Anna Langley-Smith wil noemen, zijn account terug weten te halen. Door te protesteren bij het Helpcentrum van Linkedin.   Of dat nu weer lukt is maar de vraag. Vredesactivist Hans Lak legt uit dat de regels van Linkedin daadwerkelijk geschonden worden door verzoeken om geld en door geopolitieke argumenten die de 'risicomijdende algoritmes' triggeren. Bovendien, voeg ik daaraan toe: Linkedin is van Microsoft, een bedrijf dat bekend staat om het steunen van leiders als Trump (en Netanyahu) en het ontduiken van Europese regelgeving. Bij het wegbombarderen van Gaza hebben die natuurlijk liever geen pottekijkers, de pers komt sowieso Gaza niet meer binnen en meer dan 240 onafhankelijke Palestijnse journalisten zijn daar inmiddels gericht vermoord.   In Trouw stond deze week een goed verhaal over de willekeurige wijze waarop social mediaplatforms accounts van gebruikers zomaar stopzetten. Ondanks de twee Europese digitale wetten die dit jaar van kracht werden: de Digital services act en de Digital markets act. Gelukkig heeft Mohammed Nasser een paar goede Europese bondgenoten, collega's van Linkedin, bewogen vrouwen die hem helpen met zijn digitale crowdfunding. Ze hebben nu een donatiecircel voor hem opgezet, je kunt het hele verhaal lezen en zelf iets kleins doneren via de updates van zijn eigen pagina hier: https://chuffed.org/project/154245-support-the-4-households-mohammeds-family-to-rebuild-their-lives-in-gaza?section=updates     Action for Gaza   Amidst the daily media chaos surrounding the genocide in Gaza, I'm trying to write my monthly blog for this website. I wanted to dedicate this article to Mohammed Nasser, a designer and media professional from Gaza, who successfully reached out to his colleagues via LinkedIn with his story and a request for donations. Social media at its finest. Is this really so...?   Mohammed is a 28-year-old man who cares for four displaced families with a total of seven children. His daily videos from Gaza City provide a realistic picture of the Israeli genocide and how it disrupts the lives of ordinary Palestinian families. And also of the resilience and hope that sustains this population in the hell of Gaza. It reminds me of the voice of writer Etty Hillesum, Primo Levi and other Holocaust survivors. Their unwavering humanity. Take a look: @DailyLifeInGaza   To write this piece, with a heavy heart I once again logged into LinkedIn. You never know what you'll find; Mohammed's families and many other Palestinians seeking help on social media are exposed to horrific violence. This time, I read that northern Gaza has been bombarded with poison gas, and that Israel is now testing the latest chemical weapons there. A day later, people are screaming about the new assassination attempt on Nasser Hospital in Khan Younis, in which five journalists were killed among the 19 victims. See: dekanttekening.nl   A large group of journalists, civil servants, and other conscientious professionals, even a psychiatrist, have been campaigning for Gaza on LinkedIn since the Israeli/Western genocide of the Palestinians. Individual Gazans are followed and supported. Their messages are reposted. Money is donated via GoFundMe. Someone who consistently stands up for Palestinian journalists with a strong moral voice is, for example, journalist/program maker Fadime Demir. Another inspiring example is journalist Mounir Samuel. With the support of others on LinkedIn, he set up a large donation campaign for young doctors working in the region.   Current situation   I met Mohammed Nasser when he responded to a post by Berber van der Woude. This former diplomat, who resigned as a conscientious objector before resigning, is now chair of The Rights Forum and someone who keeps us reliably informed about the current situation in Palestine through her LinkedIn account.   During my visit to the social media platform earlier this week, I immediately saw that Mohammed's account had been blocked by LinkedIn for the second time. Last time, under the leadership of a few courageous helpers, one of whom I'd like to mention here is the English Anna Langley-Smith, we managed to get his account back by protesting at the LinkedIn Help Center.   Whether they'll succeed again remains to be seen. Peace activist Hans Lak explains that LinkedIn's rules are actually being violated by requests for money and by geopolitical arguments that trigger "risk-averse algorithms." Moreover, I'd add: LinkedIn belongs to Microsoft, a company known for supporting leaders like Trump (and Netanyahu) and evading European regulations. They'd naturally prefer not to have anyone on the lookout when they bomb Gaza; the press is banned from Gaza anyway, and more than 240 independent Palestinian journalists have already been targeted.   Trouw published a good article this week about the arbitrary way social media platforms are shutting down users' accounts. This is despite the two European digital laws that came into effect this year: the Digital Services Act and the Digital Markets Act. Fortunately, Mohammed Nasser has some good European allies: colleagues from LinkedIn, and compassionate women who are helping him with his digital crowdfunding. They've now set up a donation circle for him, you can read the full story and donate a small amount yourself through the updates on his own page here: https://chuffed.org/project/154245-support-the-4-households-mohammeds-family-to-rebuild-their-lives-in-gaza?section=updates       Actueel Wed, 27 Aug 2025 08:31:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-62 HET GEHEIM VAN TEAMWORK Kort interview met Petra Hunsche over haar visie, uit het boek van Martijn Vroemen: 'Team op vleugels' (2009). Klik op onderstaande pijl: Over Tue, 19 Aug 2025 07:05:29 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/zeven-allochtone-vinkjes     Politica Aya Selman krijgt deze dagen duizenden racistische reacties op social media. Ondanks deze online (trollende) haatreacties blijft de lijsttrekker van GroenLinks-PvdA in Almere strijdbaar en begripvol.   ‘Omdat ik weet dat er boosheid achter zit, een achterliggende pijn,' vertelt zij tegen de Kanttekening. Haar houding illustreert voor mij het debuut van Bilal Ben Abdelkarim, dat ik onlangs las: Van dankbaar naar strijdbaar. Emancipatie als antwoord op extreem rechts populisme (2024).   De auteur (1984) geeft een zuivere stem aan onze democratie, in mijn ogen een bijzonder belangrijke stem voor de multiculturele toekomst van Europa: (...) 'Bruggen bouwen, elkaars verschillen accepteren. Het is de enige manier om vreedzaam samen te leven.' Ik las het boek ademloos en verheugde mij op de ontwikkeling die de tweede en derde generatie Marokkanen in Nederland en wellicht ook in de rest van Europa de afgelopen decennia heeft doorgemaakt. Een inzichtgevende politieke geschiedenis. Evenals een optimistisch democratisch geluid. Bilal Ben Abdelkarim (1984) werkt als docent Burgerschap voor het mbo.   De heldere en zelfbewuste toon van zijn debuut bracht mij terug naar de jaren '80 van de vorige eeuw. In Amsterdam Oost interviewde ik destijds leerlingen van de tweede generatie, kinderen van Marokkaanse en Turkse gastarbeiders die hier in de jaren '60 en '70 waren neergestreken. Zij wisten precies waar zij stonden en waren vastbesloten iets van hun toekomst te maken. In die tijd kon dat nog het land van herkomst zijn, maar de meesten zijn gebleven en zijn nu actief in onze hele samenleving. Zie verder: Migrantenkinderen   Terug naar het debuut. Als gemiddelde krantenlezer in die jaren na 2000, was de Arabisch Europese Liga (AEL) mij ontgaan. Ik wist uit eigen ervaring en die van mijn vrienden uit moslimmilieus dat Nederland al in de jaren '90 een zwaai naar rechts maakte, zeker in het migratiebeleid. En dat de intolerantie naar moslims toenam was (vooral na 9/11) overal zichtbaar in de media. Maar de preciese geschiedenis daarvan, levendig beschreven vanuit de eigen ervaring van Bilal Ben Abdelkarim raakt mij met terugwerkende kracht.   Deze 'vertelt' hoeveel hij heeft gehad aan de politieke bewustwording via de toenmalige Arabisch Europese Liga. De leider daarvan werd door onze angstige heersende klasse, door politiek en media zonder enige reden gecriminaliseerd. (...) 'Jawel, men is voor vrijheid van meningsuiting, maar niet voor iemand die er anders over denkt. De niet aflatende verkettering van mondige moslimdemocraat Dyab Abou Jahjah en zijn AEL is hiervan een uitstekend voorbeeld', schreef Mohammed Benzakour al in 2003, in zijn essay 'Het monoculturele drama'. Het is een van de vele inzichtgevende citaten uit dit kleine geschiedenisboek, dat door de persoonlijke geschiedenis van de auteur wordt gedragen.   'Er is een tweedeling gecreëerd in de maatschappij,' verklaart Aya Selman uit Almere. 'En wij (PvdA-GroenLinks, ph) zijn het antwoord op die verdeeldheid.' Zij heeft een Libanese migratieachtergond en noemt zichzelf moslim, evenals Bilal Ben Abdelkarim. En ook: 'Ik ben een echte sociaaldemocraat. Ik neem het op voor minderheden, voor mensen die het lastiger hebben in deze stad. Ik denk die polarisatie, die negatieve grondhouding, te kunnen veranderen. Juist ook voor mijn twee kinderen.’ Dit is precies de toon die het debuut ademt. Lezen dit boek!   Bilal Ben Abdelkarim, Van dankbaar naar strijdbaar. Emancipatie als antwoord op extreem rechts populisme (2024), Mazirel Pers/Walburgpers Zutphen   Actueel Fri, 25 Jul 2025 10:00:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-114  'Je bent een buitenlander; je moet het beter kunnen dan een Nederlander', is de titel van een tweedelig verhaal over migrantenkinderen die in 1986 succesvol afstudeerden aan een middelbare technische school in Amsterdam Oost.   Voor deze verhalen maakte Petra Hunsche meerdere diepgaande interviews met twee koppels van Marokkaanse en Turkse achtergrond, twee jongens en twee meisjes. Klik voor voor het onthullende verhaal van de twee meisjes alvast op onderstaande link.  Extra Thu, 24 Jul 2025 07:32:09 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-95  De boekenrubriek Gesignaleerd op deze website sneuvelde door tijdgebrek.  Lees hieronder de laatste signalementen uit 2013.    Extra Tue, 22 Jul 2025 06:48:04 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-134      Hieronder het persoonlijke verhaal over de historische vredesactie waar de jonge Petra Hunsche als journalist/activist bij betrokken was (1982). Voor dit interview uit 2015, klik op de pijl onder de foto:  Extra Tue, 22 Jul 2025 06:44:54 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/nogmaals-de-rozentuin               Zomer 2025. In Nederland zagen we deze week het enorme macho machtsvertoon in Den Haag tijdens de NAVO-top. Maar ondertussen bloeit de mooiste rozentuin van Amsterdam en wijde omstreken, dankzij de bescheiden inspanningen van vele vrijwilligers, weer volop.   Drijvende kracht en vrijwillig voorman Hans de Bruin is een paar jaar terug overleden, maar 'zijn' tuin staat er nog altijd prachtig bij. Meewerkende handen zijn ook nog altijd welkom. Daarom hier nogmaals het magische verhaal over de vrijwilligers achter het bloeiende Rosarium, dat alweer zeven jaar geleden verscheen in de Amsterdamse straatkrant Z! Nog altijd actueel:   Lees verder: https://schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/archive_201808   Actueel Thu, 26 Jun 2025 13:27:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/vrouwen-tegen-uitzetting         De 24-uurs opvang voor uitgeprocedeerde asielzoekers moet van de rechter doorgaan. Advocaat Pim Fischer bracht dit nieuws gisterenavond heet van de naald, tijdens een inspirerende bijeenkomst van Vrouwen tegen Uitzetting in Pakhuis de Zwijger (zie foto). De minister mag de Landelijke Vreemdelingen Voorziening (LVV) in de steden Groningen. Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Eindhoven, dus niet stoppen.Het verzet tegen deze minister, met haar meedogenloze vreemdelingenhaat, groeit snel zo bleek gisteren in Amsterdam. Mensen uit het hele land slaan de handen ineen en komen daadwerkelijk op voor bedreigde asielzoekers. Rechtszaken, kerkasiel,  protestacties, kunstprojecten of praktische acties worden ingezet om vluchtelingen die niet beschikken over de ‘juiste papieren’ en bedreigd worden in hun dagelijkse bestaan, te ondersteunen en een hart onder de riem te steken. Vrouwen Tegen Uitzetting (VtU) presenteerde gisteren in Pakhuis de Zwijger ‘als verzet tegen de negatieve berichtgeving’, een aantal projecten en activiteiten ter inspiratie en motivatie. Zo maakte Kunstenaarscollectief We Sell Reality grote indruk met een voordracht over hun installaties en performance-interventies in de openbare ruimte. Ze richten zich op het zichtbaar maken van het dagelijks leven van migranten zonder papieren en reflecteren op de paradox van gesloten grenzen voor sommigen en open grenzen voor anderen. Diverse juristen, waaronder de bekende asieladvocaat Maartje Terpstra belichtten de juridische praktijk. Duizenden vrijwilligers zijn inmiddels aangesloten bij het kerkasiel dat De Protestantse Wijkgemeente Open Hof in Kampen organiseert. Zij staan sinds 21 november 2024 pal voor het gezin Babayants, want de hele gemeenschap vindt dat gezin niet mag worden uitgezet naar Oezbekistan omdat de vier kinderen hier ‘geworteld’ zijn. Ze leven inmiddels elf jaar in Nederland, de jongste twee zijn hier geboren. Een van de meest indrukwekkende verhalen die Esther Stomphorst hierover vertelde ging over de betrokken voetbalclub, waar stoere jongens zonder uitzondering opkomen voor hun bedreigde kameraden. Overal in het land komen mensen nu op voor asielzoekers. Talloze van deze projecten presenteerden zich gisteren aan het enthousiaste publiek. Het is goed dat de rechtspraak dit kabinet, dat duidelijk fascistische trekjes vertoont, nog kan stoppen. Gisteren kwam naar voren dat het ook van belang is deze moedige rechters te steunen. In de Amsterdamse Keizersgrachtkerk geeft daarom advocaat Pim Fischer morgen, samen met oud-predikant Gerhard Scholte woensdag 28 mei om vier uur, een toelichting op deze belangrijke uitspraak en de gevolgen daarvan. Sluit u aan, verzet is hard nodig. Actueel Tue, 27 May 2025 05:59:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/duistere-emoties   Nu ik eindelijk aan het archiveren sla, stapels en mappen oud papier vernietig, vind ik natuurlijk de meest interessante kennis ooit, niet voor niets bewaard. Ik zal daarvan iets delen, zodat het via dit blog voorlopig nog toegankelijk blijft.   Zo vond ik een vertaald artikel van de Amerikaanse psychotherapeut Miriam Greenspan. Greenspan blijkt, als je haar opzoekt, een veelgeciteerde schrijver die verhaalt over het toelaten van onze duistere emoties. Duister, omdat ze in patriarchale culturen meestal worden vermeden, verzwegen of ontkend. 'Emotie-fobie', noemt zij deze verregaande angst voor emoties, vooral die van verdriet, woede, angst en machteloosheid. 'De genezing van de wereld begint bij het toelaten van onze duistere emoties', zo begint het artikel.   'De gangbare psychologie verwijst voor de oorzaak van verdriet en pijn naar het verleden,' aldus de inleiding tot haar verhaal. 'Naar de jeugd en naar de rol van ouders. Maar angst, wanhoop en depressie nemen in deze tijd in hoog tempo toe. Volgens Mariam Greenspan is er meer aan de hand. Steeds meer mensen lijden aan de toenemende dreiging in de wereld: wij leven in de wereld en de wereld leeft in ons. De genezing van de wereld begint bij het toelaten van onze duistere emoties.'   Het gaat te ver om het lange artikel uit 2003 (!) hier helemaal over te typen of zelf maar samen te vatten. Ik heb het dus maar even ingescand, zie onderaan. Nog een paar inzichtgevende citaten:   'Onze wereld is enerzijds een plaats van schoonheid en wonderen, maar anderszijds een plaats van onvoorstelbare vrees, ecologische verwoesting en een verbijsterende mate van voortdurende collectieve angst. (...) De wanhoop over de vraag of veiligheid en vrijheid van angst op militaire wijze te realiseren zijn knaagt aan onze mondiale psyche.'   'Onderdrukt verdriet kan gemakkelijk omslaan in depressie, angst en verslaving.' (...)   Lees het hele verhaal, met de nodige aanwijzingen, door te klikken op de pijl hieronder. Ook staat daar te lezen dat het artikel een Nederlandse vertaling was vanaf de super-interessante website.   Enjoy. Actueel Tue, 01 Apr 2025 09:25:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-73 OOK HULPVERLENERS Ook hulpverleners raken soms goed in de war en komen er met wat hulp weer bovenop.   Uit de mooie en leerzame bureaukalender over Herstel die Ggz-instelling Rivierduinen in 2012 maakte, begeleid door Schrijf- en advieswerk Lauriergracht:   Het gebeurt vaker dan we denken, zie bijgaand verhaal onder de pijl: Opdrachten Tue, 04 Mar 2025 14:20:40 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/geschiedenis         De Zwarte beweging is voor mij altijd een inspiratie geweest, schreef ik in een mail aan mijn oud-collega's/ggz-onderzoekers. Aanleiding voor deze mail was het Tijdschrift voor Geschiedenis (jrg137, nr. 4) dat nu een week online staat, een themanummer met de kop: ‘Wie schrijft onze geschiedenis van de slavernij’   Het blad, onder redactie van Claire Weeda, Patricia D. Gomes en Nadia Bouras, liegt er niet om, een citaat uit de inleiding: De historische en culturele instellingen en de media laten weinig ruimte voor het perspectief van de Zwarte slachtoffers en de kritische bijdragen van Zwarte historici en andere Zwarte kennisdragers.   Ik wees mijn oud-collega's op de mogelijke parallel met ggz-ervaringsdeskundigen. Vul bij bovenstaand citaat Ervaringsdeskundige in voor Zwarte en voilá, de trage psychiatrie-vernieuwing wordt meteen een stuk duidelijker.   Het is uniek dat zwarte historici en activisten in het Tijdschrift voor Geschiedenis wetenschappelijk bewijs én mogelijke oplossingen aandragen voor het racisme (sexisme, validisme) narratief waarin we allemaal gevangen zitten. Wat dat betreft vind ik vooral het verhaal van Patricia D. Gomes heel scherp, hoopvol en inzichtgevend.   Haar bijdrage Epistemicide in het slavernijgeschiedenisbedrijf en de media. Aanzet tot verder onderzoek roept nu al de nodige reacties op, hoorde ik. 'Het is gebaseerd op mijn recente, negatieve ervaringen met een aantal van u,' schrijft zij. En: 'Ik hoop dat u wilt reageren zodat er nu WEL een debat kan worden gevoerd over de vraag hoe we de westerse kennisuitsluiting/ monddood maken juridisch kunnen bestrijden. Het is immers een intrinsiek onderdeel van racisme en discriminatie.' Het Tijdschrift voor Geschiedenis is in open acces te lezen: https://www.aup-online.com/content/journals/00407518/browse   Actueel Fri, 31 Jan 2025 12:22:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/schoonheid                             Het is niet mijn gewoonte, maar onlangs deelde ik een nogal persoonlijke foto op Facebook. Een 'onsie' van mijn grote liefde uit de jaren '70 en ikzelf, ergens in december '24 genoeglijk aan de koffie in zijn eigenhandig verbouwde pakhuis aan de Lauriergracht. We zijn nog steeds een knap stel, schoonheid blijft en verdiept zich met het ouder worden. Dat is - in mijn beleving - altijd zo geweest. De 'opvoedende' waarde ook van mijn deelactie op Fb.   Bijna 40 jaar geleden overleed mijn tweede grote liefde, uit de jaren '80. Ik was een oude Amsterdamse Chinees tegengekomen en smoorverliefd geworden. Ik was 32, hij 69. Mijn eeuwige verlangen naar schoonheid leek heel even vervuld. Want mijn Chinees was een tekenaar van magische proporties. De schoonheid van zijn denken en doen, de subtiele provocaties, zijn humor én knappe uiterlijk raakten mij diep in mijn ziel en ik gaf me over aan een wederzijdse liefde die geen einde leek te kennen. Tot hij een jaar later dodelijk werd aangereden op zijn fiets.   Op een mooie vrijdag in december '24 vierden we het feit dat het werk van Oey Tjeng Sit werd verworven door het Amsterdamse Stadsarchief. Met vrolijke toespraken en veel nakomelingen kreeg de geest van Sit weer even vat op ons. Ik weet zeker dat hij, daoïst die hij was, het heuglijke feit onthecht zou hebben meegevierd. Het zou gaan om het vieren van het feest, al zou het archief daarna zijn afgefikt, Sit zou vrolijk verder zijn gegaan. Het ging hem om de Weg van het Maken, niet om het eindresultaat. Al weet ik zeker dat hij zich in het Amsterdamse stadsarchief altijd thuis zal voelen. Zie ook: https://www.amsterdam.nl/stadsarchief/nieuws/archief-oey-tjeng-sit/   Over mijn derde serieuse relatie in de jaren '90 schrijf ik nu een boek. Het is tegelijk een zelfonderzoek naar de vraag of dit ook een grote liefde was, gefnuikt door omstandigheden. Of slechts een voor beide partijen handige minnaarsrelatie. En wat ligt daar toch grandioos verborgen tussen het verschil? ;-)   Actueel Fri, 27 Dec 2024 10:56:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/empathie-en-zorgzaamheid       Amsterdam, 30 oktober 2024. Mail aan Christine Otten, naar aanleiding van haar nieuwste boek:   Dag Christine, hoe gaat het met jou op deze mooie herstdagen, temidden van verbijsterende tijden? Je vroeg me op Linkedin alweer even geleden om mijn reactie op je boek:  'Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld.' Ik meldde dat ik het had verslonden en je wilde weten wat ik ervan vond. Ik ben geen recensent en je weet hoe lastig het is een mening te formuleren. Maar ik vind het boek prachtig, heel gelaagd en schitterend geschreven.   Je hebt de opgedane kennis van je werk in de gevangenis op een invoelende manier vormgegeven, het boek leest als een spannende detective en is vooral de-stigmatiserend, omdat je als lezer steeds op een ander been wordt gezet door Anir. In de andere hoofdpersoon, Emma, komen herkenbare, weer verder uitgewerkte thema's uit je eigen leven terug. En het is erudiet, met zijn fragmenten uit de wereldliteratuur. Ik hoop dat het boek goed verkoopt, wie weet ook verfilmd? Het duurde lang voordat ik je kon schrijven, maar ik was je niet vergeten. Een gevaarlijk teken van deze tijd is de enorme versplintering van aandacht. Het vergt ware stuurmanskunst om je eigen weg te blijven volgen zonder belangrijke anderen uit het oog te verliezen. Ik ben nu bijna 71 en heb mijn carrière als schrijver/journalist begin dit jaar (op mijn 70e verjaardag) afgesloten met een persoonlijk essay, zie: boeken. Na een jaar freewheelen (vooral in de vredes- en milieuactie) wil ik volgend jaar weer een schrijfdiscipline opzetten, ik heb nog allerlei halfuitgewerkte ideeën liggen (literaire non-fictie) om af te maken en verheug me daarop. Daarnaast doe ik mee met de wereldwijde club van Stephen Batchelor cs die zoekt een nieuwe ethiek (van zorg) voor deze tijd te ontwikkelen. Ter verdieping van de mindfulnessbeweging. Soulfood. Christine, ik zie altijd goede en sterke berichten van je langskomen, gisteren nog je fb-oproep tegen de verontmenselijking van het asielbeleid. En ik ben blij dat je bestaat en dat je samen met je gezin een menselijke basis van empathie en zorgzaamheid hebt gevestigd in ons zo dierbare Amsterdam. Houd moed. In solidariteit, Petra   Het uitgebreide antwoord van Christine ga ik hier niet publiceren, het zijn tenslotte haar woorden. De schrijfster en ik kennen elkaar al sinds 2013 via Z! de Amsterdamse straatkrant. Zij begeleidde in die tijd de schrijfclub Kantlijn en ik interviewde haar over haar nieuwe boek, zie: interview Nooit zal ik vergeten dat zij in datzelfde jaar Nelson Mandela citeerde in het nawoord dat zij schreef bij mijn boek met reportages over de Amsterdamse dak- en thuislozenopvang, Zinvol en vol zin:   Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn Onze diepste angst is dat we onmetelijke kracht bezitten Het is ons licht, niet onze duisternis die ons angst aanjaagt.     Actueel Wed, 27 Nov 2024 08:50:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/article-170 ‘De psychoses, stemmen en beelden waren overlevingsstrategieën,’ beschrijft Irene van de Giessen. Zij is eigenaar van het succesvolle Zeeuwse bedrijf Hersteltalent. Ooit ging zij uit eigen ervaring aan de slag met peer support. ‘Met lichaamswerk in de natuur. Buiten word je beter. Niet in een inrichting.’   Zij is een van de pioniers die in dit boek aan het woord komen over wat tegenwoordig de Herstelbeweging heet, met ontelbare initiatieven, deelnemers en voortrekkers van 2000 tot 2020. Acht woordvoerders en twaalf denkers beschrijven de fundamentele omslag van ziekte- naar hersteldenken in de ggz. De verbindende krachten van de afgelopen jaren, de vooruitgang, maar ook de knelpunten.   Zoals de standaardfinanciering die leidde tot veel onnodige dwangbehandeling en overmatig medicijngebruik. Sinds 2002 veroveren ervaringsdeskundigen de psychiatrie. Zij hanteren een nieuwe taal, waaruit gelijkwaardigheid spreekt. Ook activisten voor mensenrechten in de ggz komen hier aan het woord: ‘Personen met beperkingen horen er gewoon bij’.   Dit aantrekkelijke, mooi geïllustreerde boek is geschreven voor professionals, ervaringsdeskundigen, cliënten (en hun naasten) in de ggz. En hier te bestellen: swpbook   Boeken Mon, 04 Nov 2024 08:07:01 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/in-memoriam-martijn     We waren buurtgenoten in de Jordaan. Rosa, geboren in de Rozenstraat, met haar moeder. Vader Martijn  aan de overkant van de Rozengracht, in de Bloemstraat, hoek Tweede Bloemdwars, of was het de Eerste? Hoe dan ook, we werkten samen in de Buurttuin van het Schoone Weespad. De kinderen speelden daar, ook mijn pleegzoon Cem, mijn dinsdagkind, een koekkoeksjong.   Slingers Op een mooie herfstdag werd ik boven gevraagd voor de 7e verjaardag van Rosa. In de huiskamer hingen feestelijke slingers, allemaal 7-vens gedrukt in prachtige kleuren: oranje, bruin, geel, rood. ‘Martijns werk’ zei Rosa's moeder trots. Er was taart, de kamer lag bezaaid met gezelligheid: kinderboeken, mooie lapjes, puzzels en tijdschriften. Rosa speelde met Memorykaartjes op de grond. Na de thee met taart en koekjes ging de bel. Martijn kwam binnen, fris gedouched, met de wind nog in zijn haren en hij nam Rosa, die als een hondje tegen hem opsprong, stevig in zijn armen op schoot.   We zongen verjaarsliedjes, we speelden met Rosa, we namen een biertje, bespraken de wereld, de soep kwam op tafel en de gezelligheid duurde. En duurde. En duurde. Martijn’s huisje aan de Bloemstraat was te klein voor zijn grootse leven. Dat leven breidde zich uit naar allerlei spannende plekken, zoals de werkplaats in het Veem, zijn tuinhuis in het Westerpark en niet te vergeten de varkens die hij hield op een binnenplaatsje aan de Marnixstraat.   Gemis Jaren later paste zijn nieuwe liefde hem als een handschoen. Ook zij leefde als kunstenaar groots en op diverse plekken, zij het in Brabant. Samen konden zij de wereld aan. Martijn van de Griendt heb ik in zoveel hoedanigheden gezien, dat ik de tel ben kwijtgeraakt. De laatste keer dat ik hem zag, in zijn machtige werkplaats, boekdrukatelier het Y onderin Het Veem, maakte hij de omslag persklaar van het boekje Brief aan mijn vrienden dat ik in januari 2024 ondanks alles feestelijk presenteerde. Want dat hij tenslotte een einde aan zijn leven maakte, werd door iedereen begrepen, maar het vreselijke gemis zal nog zeker jaren doorklinken in de Amsterdamse Jordaan en omstreken.   Zie voor het verhaal over de pers van de Amsterdamse Stadsdrukkerij: Stadspers verhuist naar Noorwegen   Actueel Mon, 28 Oct 2024 14:17:00 GMT +0100