https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/ Schrijf- en advieswerk Lauriergracht Tue, 19 May 2026 12:16:47 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/vondelparknotities Vanmorgen liep ik om 9.15 uur naar het park, iets verlaat, vanwege een paar emails die om voorrang vroegen. De Japanners hadden met witte verf een kersverse tekst op hun ruit geschilderd. Een notitie over Zen - dacht ik het niet - ze maakten op mij vanaf het begin al de indruk een zengroep te zijn.Gesticht liep ik verder. In het park leek alles nieuw door de regen die vannacht de struiken had gespoeld. Op de tennisbaan hebben ze een enorme vlag van Amsterdam opgehangen. Zojuist ging ik terug om bovenstaande foto te maken. (wordt vervolgd)   Actueel Mon, 18 May 2026 13:26:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/de-ark-van-noach   (Bewerkte LinkedIn tekst)   Mijn generatie was goed vertegenwoordigd in de Ark van Noach, waarmee ‘kapitein’ Mounir Samuel ons dit najaar meenam in een adembenemende ‘cruise naar het einde der tijden’. Bovenin het intieme museum van de schuilkerk Ons’ lieve Heer op Solder schetste hij de verschillende manieren waarop Nederland binnenkort onder water kan lopen en welke gevolgen dat voor onze verwende leventjes zal hebben. Hoop zat in de humor waarmee hij dat deed, een overlevingshumor waarin ouderwets Amsterdamse warmte school. Ik ben als laatste babyboomer van ons gezin aan de rand van de Jordaan geboren en was nèt 18 toen het lied ‘Vluchten kan niet meer’ van Annie M.G. Schmidt uitkwam (1972). De dreigingen van het Rapport van Rome, de Vietnamoorlog, de Koude oorlog en de atoombom, bepaalden een groot deel van mijn leven en dat van mijn studentengeneratie, die terecht kwam in de eerste grote werkloosheidgolf van de jaren ’80. Maar het lijkt wel of wij sinds 7 oktober 2023 pas écht wakker zijn geworden: in de nachtmerrie van het Europese neo-liberale en koloniale oorlogsverhaal. De Ver van mijn Bedshow (Amerika) is over. En de 35-jarige schrijver/journalist/theatermaker Mounir Samuel weet dit als geen ander te verwoorden.   Merengue In een geïmproviseerde muzikale one-man-show liet hij zijn publiek voelen wat vluchten betekent. Wat neem jij mee als je 1 ding mag meenemen? En waar ga je heen als het water straks tot deze zolder staat? Ondertussen leerde hij zijn gebiologeerde publiek de Merengue dansen en eindigde met een gloedvol betoog over Artsen in Nood in Gaza. Hij vertelde het verhaal van de Ark van Noach, zoals dat in vele religies en verloren beschavingen voorkomt. En liet zien dat wij zo’n Ark voor anderen kunnen zijn. De gelovige Mounir Samuel bad tijdens de vernietiging van Gaza tot God met de vraag: wat kan ik nog meer doen dan posten op social media en demonstraties bijwonen? Meteen diende zich via LinkedIn een hulpvraag aan van een jonge arts die onafgebroken werkte in een ziekenhuis in Gaza. De rest is geschiedenis. De journalist Samuel checkte eerst alles wat hij hoorde en vroeg ondertussen zijn contacten op LinkedIn om mee te doen. Zo ontstond de Stichting Artsen in Nood. Zie: Artsen in nood   Onze briljante kapitein eindigde zijn verhaal met het rondsturen van een emmertje vol houten munten met een barcode. Hij vroeg zijn publiek deze verder te verspreiden en te doneren:  ‘Onze artsen zijn nog steeds in nood. Ze zijn keihard nodig, maar vallen nagenoeg om. Doneer alstublieft. Hun leven vormt ook voor Gaza zelf de laatste levenslijn!’ Mijn goede collagevriendin Doortje Kal nam de overblijvende munten mee naar een feest om ze daar verder uit te delen. Direct doneren kan hier:Doneren   Na de voorstelling kocht ik een van zijn boeken: Nederland voor de Nederlanders. Mijn antwoord op (extreem)rechts. In 2024 uitgekomen bij Nieuw Amsterdam. Zoals de achterflap zegt: ´In dit persoonlijke en politieke boek ontwart de politicoloog Mounir Samuel de kluwen waarin we verstrikt zijn geraakt, geeft hij antwoorden op de vragen van deze tijd en wijst hij de weg naar een land dat hoop brengt en leven geeft. Een Nederland voor alle Nederlanders. Ik recenseer geen boeken (meer), maar ik kan wel zeggen dat ik dit werk in een paar dagen uitlas. Goed onderbouwd, meeslepend geformuleerd en evenals de voorstelling realistisch, inhoudelijk en met visie op een nieuwe Nederlands/Europese Verlichting geschreven. Kóópt dat boek!   Actueel Mon, 29 Dec 2025 16:09:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/racistische-algoritmen         English text below   De keitjes van het Amsterdamse Spui trekken gemeen koud op. Dat merkte ik zaterdag bij een demonstratie van Getuigen van Gaza. Zo'n dertig mensen rolden het rode lint uit, een aantal dat nog meeviel, gezien de buien die de stad al dagen ranselen. De regendruppels vormden tranen op het plastic waaruit we de namen van de vermoorde Gazaanse burgers oplazen. Hoeveel tienduizenden doden al?   Bij het lezen komen ze erg dichtbij. Die poëtische Arabische namen waarmee we langzaamaan vertrouwd zijn geraakt. De leeftijden, zoveel kinderen. Sommige lezers houden het letterlijk niet droog. Nóg dichterbij komen voor mij de overlevenden van deze genocide. De vier families met wie ik mij al een hele tijd via social media verbonden voel, zie het verhaal hierover: Mohammed Nasser   'We willen hier weg,' zei Mohammed Nasser gisteren nog. We spreken elkaar af en toe in de privéberichten van Linkedin. Hij is de meest zachtmoedige man die ik ken. Nooit een onvertogen woord en altijd de hoop levend. Wat deze families moeten doormaken is met geen pen te beschrijven. Ze verloren alles. Ze vluchtten twee keer heen- en weer van Noord- naar Zuid Gaza, nu is hun huis definitief platgebombardeerd, zoals heel Gazastad.   Weet je zeker dat deze mensen Hamas niet steunen,' vroeg iemand mij laatst. Nee, dat blijkt nergens uit, maar maar mocht het wel zo zijn, dan is dat toch hun eigen vrije keuze, niet? Niets lijkt voor het Palestijnse volk verder weg te zijn dan vrije keuze. Dat blijkt uit de onderhandelingen over het Midden-Oosten. Vastgoedmagnaat Trump en zijn schoonzoon hebben hun zinnen gezet op een Gazaanse rivièra, het is alleen maar te hopen dat zij het Palestijnse volk een goed heenkomen bieden.   Extreem rechts heeft de wereld op dit moment in een ijzeren greep. Het is een doorgedraaide kapitalistische wereldideologie, die we ook in Afrika (Dafour) vele slachtoffers zien maken. Zelfbeschikking van de onderdrukte volkeren, laat staan een eigen Palestijnse staat, lijkt verder weg dan ooit. Maar toch...toch raakten wij vertrouwd met al die kleurrijke Arabische namen, die we voorlazen met de Getuigen van Gaza.   Dezelfde soort namen gaven voeding aan de racistische algoritmen van de Toeslagen-affaire. Amerikaanse internetsystemen, gebaseerd op Anglosaksische culturele aannames dreigen onze werkelijkheid te verknallen. Europa zal zich hiervan moeten losmaken en een eigen - democratische en multiculturele - koers gaan varen. De 250 duizend demonstranten van de Rode Lijn demonstraties hebben de wil van het Nederlandse volk overduidelijk getoond.   De Nasserfamilie is getraumatiseerd door alles wat ze meemaakten. Maar ze zijn dankbaar dat ze nog leven. Mohammeds' ouders: Abeer and Niraz, zijn broers en zusters: Loay, Marwan, Nisreen, Madleen, and Diana. En de kinderen - 'het licht in onze levens' : Genan, Lilian, Yousef, Ameer, Niraz, Maram, en de kleine Lilia. Hun toekomst is hoogst onzeker. Toch slagen ze er dankzij onze donaties in om voedsel te kopen, onderdak te huren en hun kinderen menselijke waardigheid voor te leven.   Met de wapenstilstand lijkt de onzekerheid alleen nog maar toe te nemen. 'Er komen nog steeds niet genoeg hulpgoederen Gaza binnen', hoorden we gisteren. 'Onze kinderen hebben uw hulp nog steeds nodig.' Uit de berichten die ik van Mohammed Nasser krijg, lees ik alleen maar dankbaarheid. Voor iedereen die iets doneert en vooral voor de drie Nederlandse vrouwen, waaronder Brigitte Wendelgeist die hen door dik en dun blijven helpen. Het levensverhaal van deze moedige familie is dan ook beslist de moeite van het volgen waard: rebuild-their-lives-in-gaza         Racist algoritms   The cobblestones of Amsterdam's Spui square feel awfully cold. I noticed this on Saturday at a Gaza Witnesses demonstration. About thirty people unfurled the red ribbon, a reasonable number considering the downpours that have been battering the city for days. The raindrops formed tears on the plastic from which we read the names of the murdered Gazan civilians. How many tens of thousands dead already?   Reading them, they become very close. Those poëtic Arabic names we've slowly become familiar with. The ages, so many children. Some readers literally can't hold back their tears. Even closer for me are the survivors of this genocide. The four families I've felt connected to for a long time through social media—see the story about this here: Mohammed Nasser   "We want to get out of here," Mohammed Nasser said yesterday. We occasionally speak via LinkedIn messages. He is the most gentle man I know. Never a harsh word and always living in hope. What these families are going through is beyond words. They lost everything. They fled twice, back and forth from North to South Gaza, and now their house has been definitively bombed to the ground, like all of Gaza City.   "Are these people sure they don't support Hamas?" someone asked me recently. No, there's no evidence of that, but even if they did, wouldn't that be their own free choice? Nothing seems further away for the Palestinian people than free will. This is evident in the Middle East negotiations. Real estate magnate Trump and his son-in-law have set their sights on a Gazan Riviera; one can only hope that they offer the Palestinian people a safe way out.   The far right currently has the world in an iron grip. It's an extreem capitalist global ideology, which we also see claiming many victims in Africa (Dafour). Self-determination for oppressed peoples, let alone a Palestinian state of its own, seems further away than ever. Yet...we became familiar with all those colorful Arabic names we read aloud with the Gaza Witnesses. These same kinds of names fueled the racist algorithms of the Child Benefit scandal in the Netherlands lately. American internet systems, based on Anglo-Saxon cultural assumptions, threaten to ruin our reality. Europe will have to break free from this and chart its own—democratic and multicultural—course. The 250,000 demonstrators at the Red Line demonstrations in Amsterdam and The Hague clearly demonstrated the will of the Dutch people.   The Nasser family is traumatized by everything they experienced. But they are grateful to be alive. Mohammed's parents: Abeer and Niraz, his brothers and sisters: Loay, Marwan, Nisreen, Madleen, and Diana. And the children—"the light of our lives": Genan, Lilian, Yousef, Ameer, Niraz, Maram, and little Lilia. Their future is highly uncertain. Yet, thanks to our donations, they manage to buy food, rent shelter, and teach their children human dignity.   With the permanently broken ceasefire, the uncertainty only seems to increase. "There still aren't enough aid supplies coming into Gaza," we heard yesterday. "Our children still need your help." The messages I receive from Mohammed Nasser are nothing but gratitude. For everyone who donates, and especially for the three Dutch women, including Brigitte Wendelgeist, who continue to support them through thick and thin. The life story of this courageous family is definitely worth following: rebuild-their-lives-in-gaza   Actueel Tue, 28 Oct 2025 11:13:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/heel-nieuw-west-wil-voedselpark         Hoop verbergt zich in onverwachte hoeken en gaten. Zo gloorde er op 9 september 2025 ineens hoop voor de Amsterdamse Lutkemeerpolder in de stadsdeelcommissie van Nieuw-West. Een motie tégen verdere bebouwing van de polder werd hier unaniem aangenomen. Zelfs de VVD, ooit de belangrijkste aanjager van het bedrijventerrein in de Lutkemeerpolder, stemde voor.   De Osdorpse stadsdeelpoliticus Fred Siegel (VVD) stemde rond 2010 nog vóór het winstgedreven besluit om van de vruchtbare Lutkemeerpolder een bedrijventerrein te maken. In de Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp zegt hij nu van mening te zijn veranderd: (...) ''Sindsdien zijn de wereld en de tijdgeest compleet veranderd. Nu kiezen wij voor leefbaarheid en behoud van groen. En bovendien: Als je de hele polder volbouwt, zal de gemeente fors moeten investeren in een veel betere ontsluiting, vermoedelijk naar de A5."   De gelauwerde wijkpoliticus vertelt nog terzijde dat allerlei beloften over nieuwe Amsterdamse werkgelegenheid in de Lutkemeerpolder werden verkwanseld. Hoop dus uit onverwachte hoek, door een VVD-er die van mening durft te veranderen en inzet op de toekomst van zijn kleinkinderen. Het verloop van de strijd om de polder staat in de Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp helder uiteengezet: https://preview.mailerlite.com/q3t5b3u7y0/2840608318127348322/g1l8/   Uiterste inspanning Met 160.000 inwoners is Nieuw-West de grootste van de acht stadsdelen van Amsterdam. De stadsdeelcommissie heeft een belangrijke adviesfunctie naar het stadsbestuur. Nu vraagt zij het College van B & W en de gemeenteraadsleden 'een uiterste inspanning te doen om te onderzoeken hoe zoveel mogelijk grond in de Lutkemeerpolder onbebouwd kan blijven ten behoeve van regeneratieve landbouw, een mogelijk voedselpark of andere maatschappelijk gewenste functies.'   In de Stopera (het Amsterdamse stadhuis) kwam dit advies duidelijk binnen. Tijdens een drukbezochte commissievergadering van 24 september toonde de wethouder zich meer dan bereidwillig om mee te denken over een mogelijke 'voedselhub' in de polder, bedrijvigheid dus die met voedsel te maken heeft. Nieuwe anonieme distributiehallen zijn sowieso al van de baan, want de bestaande infrastructuur is hiervoor niet toegerust. Een belangrijk punt dat vorig jaar nog als eerste door de vrijwilligers van Voedselpark Amsterdam naar voren werd gebracht. Zie ook het achtergrondverhaal dat ik een jaar geleden schreef voor de Straatkrant Z!: https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/185&highlight=voedselpark   Het is trouwens ongelofelijk wat de vrijwilligers van Voedselpark Amsterdam steeds weer voor elkaar boksen. Samen met de gemeenteraad willen zij nu de miljoenen gaan zoeken die nodig zijn om nog meer grond voor stadslandbouw vrij te kopen. Over hoop gesproken. Wat een liefde voor de stad en voor de natuur worden hier tentoongespreid. De publieke tribune zat weer propvol, buiten stond nog een grote groep mensen voor een scherm mee te kijken. Wie op de hoogte wil blijven van deze inspirerende actie kan zich hier verdiepen en desgewenst aansluiten: https://voedselparkamsterdam.nl/   Inspraakreactie Clea Conijnenberg: ik woon in Nieuw-West en werk hier als community builder. Daarnaast raakt dit onderwerp mij persoonlijk. Met mijn Surinaamse achtergrond vind ik het belangrijk dat er erkenning komt voor de koloniale wortels van de Lutkemeerpolder. Uit onderzoek blijkt dat de drooglegging van het gebied mede is gefinancierd met compensatiegelden na de afschaffing van de slavernij in Suriname.     Actueel Sun, 28 Sep 2025 08:37:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/actie-voor-gaza   English below   Temidden van de dagelijkse media-chaos rond de genocide in Gaza, probeer ik mijn maandelijkse stukje voor deze website te schrijven. Dit blog wilde ik wijden aan Mohammed Nasser, een vormgever en media-man uit Gaza, die via Linkedin zijn collega's met succes benaderde voor zijn verhaal en een verzoek om donaties. Social media op hun best. Tenminste...?   Mohammed is een man van 28 die zorgt voor vier ontheemde families met in totaal 7 kinderen. Zijn dagelijkse video's uit Gaza-stad geven een realistisch beeld van de Israëlische genocide en hoe die het leven van gewone Palestijnse families ontwricht. En ook van de veerkracht en hoop die deze bevolking in de hel van Gaza overeind houdt. Het doet mij denken aan de stem van schrijfster Etty Hillesum, aan Primo Levi en andere overlevers van de holocaust. Hun rotsvaste humaniteit. Kijk maar eens: @DailyLifeInGaza   Om dit stukje te schrijven ging ik weer eens met een bezwaard hart Linkedin op. Je weet nooit wat je aantreft, de families van Mohammed en vele andere hulpzoekende Palestijnen op de social media staan immers bloot aan verschrikkelijk geweld. Dit keer lees ik dat het noorden van Gaza met gifgas is gebombardeerd, dat Israël daar nu de nieuwste chemische wapens uittest. Een dag later schreeuwen mensen het uit over de nieuwe moordaanval op het Nasser-ziekenhuis in Khan Younis waarbij onder 19 slachtoffers weer vijf journalisten om het leven kwamen, zie: dekanttekening.nl   Een grote groep journalisten, ambtenaren en andere gewetensvolle professionals, zelfs een psychiater, voeren sinds de Israëlisch/Westerse genocide op de Palestijnen via Linkedin actie voor Gaza. Individuele Gazanen worden gevolgd en gesteund. Hun berichten gerepost. Geld gedoneerd via GoFundMe. Iemand die het permanent opneemt voor Palestijnse journalisten met ferme morele stem is bijvoorbeeld journalist/programmamaker Fadime Demir. Een ander inspirerend voorbeeld is VN-journalist Mounir Samuel. Met steun van anderen op Linkedin zette deze een grote donatie-actie op voor jonge artsen die in het gebied werkzaam zijn.   Actuele situatie Mohammed Nasser leerde ik kennen toen hij reageerde op een post van Berber van der Woude. Deze voormalig diplomaat, voor ze als gewetensbezwaarde ontslag nam, is nu voorzitter van The Rights Forum, en iemand die ons via haar Linkedin account betrouwbaar op de hoogte houdt van de actuele situatie in Palestina. Bij mijn bezoek begin deze week aan het social mediaplatform zag ik meteen dat het account van Mohammed voor de tweede keer door Linkedin is geblokkeerd. Vorige keer hebben we onder leiding van een paar kranige helpsters, waarvan ik hier de Engelse Anna Langley-Smith wil noemen, zijn account terug weten te halen. Door te protesteren bij het Helpcentrum van Linkedin.   Of dat nu weer lukt is maar de vraag. Vredesactivist Hans Lak legt uit dat de regels van Linkedin daadwerkelijk geschonden worden door verzoeken om geld en door geopolitieke argumenten die de 'risicomijdende algoritmes' triggeren. Bovendien, voeg ik daaraan toe: Linkedin is van Microsoft, een bedrijf dat bekend staat om het steunen van leiders als Trump (en Netanyahu) en het ontduiken van Europese regelgeving. Bij het wegbombarderen van Gaza hebben die natuurlijk liever geen pottekijkers, de pers komt sowieso Gaza niet meer binnen en meer dan 240 onafhankelijke Palestijnse journalisten zijn daar inmiddels gericht vermoord.   In Trouw stond deze week een goed verhaal over de willekeurige wijze waarop social mediaplatforms accounts van gebruikers zomaar stopzetten. Ondanks de twee Europese digitale wetten die dit jaar van kracht werden: de Digital services act en de Digital markets act. Gelukkig heeft Mohammed Nasser een paar goede Europese bondgenoten, collega's van Linkedin, bewogen vrouwen die hem helpen met zijn digitale crowdfunding. Ze hebben nu een donatiecircel voor hem opgezet, je kunt het hele verhaal lezen en zelf iets kleins doneren via de updates van zijn eigen pagina hier: https://chuffed.org/project/154245-support-the-4-households-mohammeds-family-to-rebuild-their-lives-in-gaza?section=updates     Action for Gaza   Amidst the daily media chaos surrounding the genocide in Gaza, I'm trying to write my monthly blog for this website. I wanted to dedicate this article to Mohammed Nasser, a designer and media professional from Gaza, who successfully reached out to his colleagues via LinkedIn with his story and a request for donations. Social media at its finest. Is this really so...?   Mohammed is a 28-year-old man who cares for four displaced families with a total of seven children. His daily videos from Gaza City provide a realistic picture of the Israeli genocide and how it disrupts the lives of ordinary Palestinian families. And also of the resilience and hope that sustains this population in the hell of Gaza. It reminds me of the voice of writer Etty Hillesum, Primo Levi and other Holocaust survivors. Their unwavering humanity. Take a look: @DailyLifeInGaza   To write this piece, with a heavy heart I once again logged into LinkedIn. You never know what you'll find; Mohammed's families and many other Palestinians seeking help on social media are exposed to horrific violence. This time, I read that northern Gaza has been bombarded with poison gas, and that Israel is now testing the latest chemical weapons there. A day later, people are screaming about the new assassination attempt on Nasser Hospital in Khan Younis, in which five journalists were killed among the 19 victims. See: dekanttekening.nl   A large group of journalists, civil servants, and other conscientious professionals, even a psychiatrist, have been campaigning for Gaza on LinkedIn since the Israeli/Western genocide of the Palestinians. Individual Gazans are followed and supported. Their messages are reposted. Money is donated via GoFundMe. Someone who consistently stands up for Palestinian journalists with a strong moral voice is, for example, journalist/program maker Fadime Demir. Another inspiring example is journalist Mounir Samuel. With the support of others on LinkedIn, he set up a large donation campaign for young doctors working in the region.   Current situation   I met Mohammed Nasser when he responded to a post by Berber van der Woude. This former diplomat, who resigned as a conscientious objector before resigning, is now chair of The Rights Forum and someone who keeps us reliably informed about the current situation in Palestine through her LinkedIn account.   During my visit to the social media platform earlier this week, I immediately saw that Mohammed's account had been blocked by LinkedIn for the second time. Last time, under the leadership of a few courageous helpers, one of whom I'd like to mention here is the English Anna Langley-Smith, we managed to get his account back by protesting at the LinkedIn Help Center.   Whether they'll succeed again remains to be seen. Peace activist Hans Lak explains that LinkedIn's rules are actually being violated by requests for money and by geopolitical arguments that trigger "risk-averse algorithms." Moreover, I'd add: LinkedIn belongs to Microsoft, a company known for supporting leaders like Trump (and Netanyahu) and evading European regulations. They'd naturally prefer not to have anyone on the lookout when they bomb Gaza; the press is banned from Gaza anyway, and more than 240 independent Palestinian journalists have already been targeted.   Trouw published a good article this week about the arbitrary way social media platforms are shutting down users' accounts. This is despite the two European digital laws that came into effect this year: the Digital Services Act and the Digital Markets Act. Fortunately, Mohammed Nasser has some good European allies: colleagues from LinkedIn, and compassionate women who are helping him with his digital crowdfunding. They've now set up a donation circle for him, you can read the full story and donate a small amount yourself through the updates on his own page here: https://chuffed.org/project/154245-support-the-4-households-mohammeds-family-to-rebuild-their-lives-in-gaza?section=updates       Actueel Wed, 27 Aug 2025 08:31:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/zeven-allochtone-vinkjes     Politica Aya Selman krijgt deze dagen duizenden racistische reacties op social media. Ondanks deze online (trollende) haatreacties blijft de lijsttrekker van GroenLinks-PvdA in Almere strijdbaar en begripvol.   ‘Omdat ik weet dat er boosheid achter zit, een achterliggende pijn,' vertelt zij tegen de Kanttekening. Haar houding illustreert voor mij het debuut van Bilal Ben Abdelkarim, dat ik onlangs las: Van dankbaar naar strijdbaar. Emancipatie als antwoord op extreem rechts populisme (2024).   De auteur (1984) geeft een zuivere stem aan onze democratie, in mijn ogen een bijzonder belangrijke stem voor de multiculturele toekomst van Europa: (...) 'Bruggen bouwen, elkaars verschillen accepteren. Het is de enige manier om vreedzaam samen te leven.' Ik las het boek ademloos en verheugde mij op de ontwikkeling die de tweede en derde generatie Marokkanen in Nederland en wellicht ook in de rest van Europa de afgelopen decennia heeft doorgemaakt. Een inzichtgevende politieke geschiedenis. Evenals een optimistisch democratisch geluid. Bilal Ben Abdelkarim (1984) werkt als docent Burgerschap voor het mbo.   De heldere en zelfbewuste toon van zijn debuut bracht mij terug naar de jaren '80 van de vorige eeuw. In Amsterdam Oost interviewde ik destijds leerlingen van de tweede generatie, kinderen van Marokkaanse en Turkse gastarbeiders die hier in de jaren '60 en '70 waren neergestreken. Zij wisten precies waar zij stonden en waren vastbesloten iets van hun toekomst te maken. In die tijd kon dat nog het land van herkomst zijn, maar de meesten zijn gebleven en zijn nu actief in onze hele samenleving. Zie verder: Migrantenkinderen   Terug naar het debuut. Als gemiddelde krantenlezer in die jaren na 2000, was de Arabisch Europese Liga (AEL) mij ontgaan. Ik wist uit eigen ervaring en die van mijn vrienden uit moslimmilieus dat Nederland al in de jaren '90 een zwaai naar rechts maakte, zeker in het migratiebeleid. En dat de intolerantie naar moslims toenam was (vooral na 9/11) overal zichtbaar in de media. Maar de preciese geschiedenis daarvan, levendig beschreven vanuit de eigen ervaring van Bilal Ben Abdelkarim raakt mij met terugwerkende kracht.   Deze 'vertelt' hoeveel hij heeft gehad aan de politieke bewustwording via de toenmalige Arabisch Europese Liga. De leider daarvan werd door onze angstige heersende klasse, door politiek en media zonder enige reden gecriminaliseerd. (...) 'Jawel, men is voor vrijheid van meningsuiting, maar niet voor iemand die er anders over denkt. De niet aflatende verkettering van mondige moslimdemocraat Dyab Abou Jahjah en zijn AEL is hiervan een uitstekend voorbeeld', schreef Mohammed Benzakour al in 2003, in zijn essay 'Het monoculturele drama'. Het is een van de vele inzichtgevende citaten uit dit kleine geschiedenisboek, dat door de persoonlijke geschiedenis van de auteur wordt gedragen.   'Er is een tweedeling gecreëerd in de maatschappij,' verklaart Aya Selman uit Almere. 'En wij (PvdA-GroenLinks, ph) zijn het antwoord op die verdeeldheid.' Zij heeft een Libanese migratieachtergond en noemt zichzelf moslim, evenals Bilal Ben Abdelkarim. En ook: 'Ik ben een echte sociaaldemocraat. Ik neem het op voor minderheden, voor mensen die het lastiger hebben in deze stad. Ik denk die polarisatie, die negatieve grondhouding, te kunnen veranderen. Juist ook voor mijn twee kinderen.’ Dit is precies de toon die het debuut ademt. Lezen dit boek!   Bilal Ben Abdelkarim, Van dankbaar naar strijdbaar. Emancipatie als antwoord op extreem rechts populisme (2024), Mazirel Pers/Walburgpers Zutphen   Actueel Fri, 25 Jul 2025 10:00:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/nogmaals-de-rozentuin               Zomer 2025. In Nederland zagen we deze week het enorme macho machtsvertoon in Den Haag tijdens de NAVO-top. Maar ondertussen bloeit de mooiste rozentuin van Amsterdam en wijde omstreken, dankzij de bescheiden inspanningen van vele vrijwilligers, weer volop.   Drijvende kracht en vrijwillig voorman Hans de Bruin is een paar jaar terug overleden, maar 'zijn' tuin staat er nog altijd prachtig bij. Meewerkende handen zijn ook nog altijd welkom. Daarom hier nogmaals het magische verhaal over de vrijwilligers achter het bloeiende Rosarium, dat alweer zeven jaar geleden verscheen in de Amsterdamse straatkrant Z! Nog altijd actueel:   Lees verder: https://schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/archive_201808   Actueel Thu, 26 Jun 2025 13:27:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/vrouwen-tegen-uitzetting         De 24-uurs opvang voor uitgeprocedeerde asielzoekers moet van de rechter doorgaan. Advocaat Pim Fischer bracht dit nieuws gisterenavond heet van de naald, tijdens een inspirerende bijeenkomst van Vrouwen tegen Uitzetting in Pakhuis de Zwijger (zie foto). De minister mag de Landelijke Vreemdelingen Voorziening (LVV) in de steden Groningen. Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Eindhoven, dus niet stoppen.Het verzet tegen deze minister, met haar meedogenloze vreemdelingenhaat, groeit snel zo bleek gisteren in Amsterdam. Mensen uit het hele land slaan de handen ineen en komen daadwerkelijk op voor bedreigde asielzoekers. Rechtszaken, kerkasiel,  protestacties, kunstprojecten of praktische acties worden ingezet om vluchtelingen die niet beschikken over de ‘juiste papieren’ en bedreigd worden in hun dagelijkse bestaan, te ondersteunen en een hart onder de riem te steken. Vrouwen Tegen Uitzetting (VtU) presenteerde gisteren in Pakhuis de Zwijger ‘als verzet tegen de negatieve berichtgeving’, een aantal projecten en activiteiten ter inspiratie en motivatie. Zo maakte Kunstenaarscollectief We Sell Reality grote indruk met een voordracht over hun installaties en performance-interventies in de openbare ruimte. Ze richten zich op het zichtbaar maken van het dagelijks leven van migranten zonder papieren en reflecteren op de paradox van gesloten grenzen voor sommigen en open grenzen voor anderen. Diverse juristen, waaronder de bekende asieladvocaat Maartje Terpstra belichtten de juridische praktijk. Duizenden vrijwilligers zijn inmiddels aangesloten bij het kerkasiel dat De Protestantse Wijkgemeente Open Hof in Kampen organiseert. Zij staan sinds 21 november 2024 pal voor het gezin Babayants, want de hele gemeenschap vindt dat gezin niet mag worden uitgezet naar Oezbekistan omdat de vier kinderen hier ‘geworteld’ zijn. Ze leven inmiddels elf jaar in Nederland, de jongste twee zijn hier geboren. Een van de meest indrukwekkende verhalen die Esther Stomphorst hierover vertelde ging over de betrokken voetbalclub, waar stoere jongens zonder uitzondering opkomen voor hun bedreigde kameraden. Overal in het land komen mensen nu op voor asielzoekers. Talloze van deze projecten presenteerden zich gisteren aan het enthousiaste publiek. Het is goed dat de rechtspraak dit kabinet, dat duidelijk fascistische trekjes vertoont, nog kan stoppen. Gisteren kwam naar voren dat het ook van belang is deze moedige rechters te steunen. In de Amsterdamse Keizersgrachtkerk geeft daarom advocaat Pim Fischer morgen, samen met oud-predikant Gerhard Scholte woensdag 28 mei om vier uur, een toelichting op deze belangrijke uitspraak en de gevolgen daarvan. Sluit u aan, verzet is hard nodig. Actueel Tue, 27 May 2025 05:59:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/duistere-emoties   Nu ik eindelijk aan het archiveren sla, stapels en mappen oud papier vernietig, vind ik natuurlijk de meest interessante kennis ooit, niet voor niets bewaard. Ik zal daarvan iets delen, zodat het via dit blog voorlopig nog toegankelijk blijft.   Zo vond ik een vertaald artikel van de Amerikaanse psychotherapeut Miriam Greenspan. Greenspan blijkt, als je haar opzoekt, een veelgeciteerde schrijver die verhaalt over het toelaten van onze duistere emoties. Duister, omdat ze in patriarchale culturen meestal worden vermeden, verzwegen of ontkend. 'Emotie-fobie', noemt zij deze verregaande angst voor emoties, vooral die van verdriet, woede, angst en machteloosheid. 'De genezing van de wereld begint bij het toelaten van onze duistere emoties', zo begint het artikel.   'De gangbare psychologie verwijst voor de oorzaak van verdriet en pijn naar het verleden,' aldus de inleiding tot haar verhaal. 'Naar de jeugd en naar de rol van ouders. Maar angst, wanhoop en depressie nemen in deze tijd in hoog tempo toe. Volgens Mariam Greenspan is er meer aan de hand. Steeds meer mensen lijden aan de toenemende dreiging in de wereld: wij leven in de wereld en de wereld leeft in ons. De genezing van de wereld begint bij het toelaten van onze duistere emoties.'   Het gaat te ver om het lange artikel uit 2003 (!) hier helemaal over te typen of zelf maar samen te vatten. Ik heb het dus maar even ingescand, zie onderaan. Nog een paar inzichtgevende citaten:   'Onze wereld is enerzijds een plaats van schoonheid en wonderen, maar anderszijds een plaats van onvoorstelbare vrees, ecologische verwoesting en een verbijsterende mate van voortdurende collectieve angst. (...) De wanhoop over de vraag of veiligheid en vrijheid van angst op militaire wijze te realiseren zijn knaagt aan onze mondiale psyche.'   'Onderdrukt verdriet kan gemakkelijk omslaan in depressie, angst en verslaving.' (...)   Lees het hele verhaal, met de nodige aanwijzingen, door te klikken op de pijl hieronder. Ook staat daar te lezen dat het artikel een Nederlandse vertaling was vanaf de super-interessante website.   Enjoy. Actueel Tue, 01 Apr 2025 09:25:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/geschiedenis         De Zwarte beweging is voor mij altijd een inspiratie geweest, schreef ik in een mail aan mijn oud-collega's/ggz-onderzoekers. Aanleiding voor deze mail was het Tijdschrift voor Geschiedenis (jrg137, nr. 4) dat nu een week online staat, een themanummer met de kop: ‘Wie schrijft onze geschiedenis van de slavernij’   Het blad, onder redactie van Claire Weeda, Patricia D. Gomes en Nadia Bouras, liegt er niet om, een citaat uit de inleiding: De historische en culturele instellingen en de media laten weinig ruimte voor het perspectief van de Zwarte slachtoffers en de kritische bijdragen van Zwarte historici en andere Zwarte kennisdragers.   Ik wees mijn oud-collega's op de mogelijke parallel met ggz-ervaringsdeskundigen. Vul bij bovenstaand citaat Ervaringsdeskundige in voor Zwarte en voilá, de trage psychiatrie-vernieuwing wordt meteen een stuk duidelijker.   Het is uniek dat zwarte historici en activisten in het Tijdschrift voor Geschiedenis wetenschappelijk bewijs én mogelijke oplossingen aandragen voor het racisme (sexisme, validisme) narratief waarin we allemaal gevangen zitten. Wat dat betreft vind ik vooral het verhaal van Patricia D. Gomes heel scherp, hoopvol en inzichtgevend.   Haar bijdrage Epistemicide in het slavernijgeschiedenisbedrijf en de media. Aanzet tot verder onderzoek roept nu al de nodige reacties op, hoorde ik. 'Het is gebaseerd op mijn recente, negatieve ervaringen met een aantal van u,' schrijft zij. En: 'Ik hoop dat u wilt reageren zodat er nu WEL een debat kan worden gevoerd over de vraag hoe we de westerse kennisuitsluiting/ monddood maken juridisch kunnen bestrijden. Het is immers een intrinsiek onderdeel van racisme en discriminatie.' Het Tijdschrift voor Geschiedenis is in open acces te lezen: https://www.aup-online.com/content/journals/00407518/browse   Actueel Fri, 31 Jan 2025 12:22:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/schoonheid                             Het is niet mijn gewoonte, maar onlangs deelde ik een nogal persoonlijke foto op Facebook. Een 'onsie' van mijn grote liefde uit de jaren '70 en ikzelf, ergens in december '24 genoeglijk aan de koffie in zijn eigenhandig verbouwde pakhuis aan de Lauriergracht. We zijn nog steeds een knap stel, schoonheid blijft en verdiept zich met het ouder worden. Dat is - in mijn beleving - altijd zo geweest. De 'opvoedende' waarde ook van mijn deelactie op Fb.   Bijna 40 jaar geleden overleed mijn tweede grote liefde, uit de jaren '80. Ik was een oude Amsterdamse Chinees tegengekomen en smoorverliefd geworden. Ik was 32, hij 69. Mijn eeuwige verlangen naar schoonheid leek heel even vervuld. Want mijn Chinees was een tekenaar van magische proporties. De schoonheid van zijn denken en doen, de subtiele provocaties, zijn humor én knappe uiterlijk raakten mij diep in mijn ziel en ik gaf me over aan een wederzijdse liefde die geen einde leek te kennen. Tot hij een jaar later dodelijk werd aangereden op zijn fiets.   Op een mooie vrijdag in december '24 vierden we het feit dat het werk van Oey Tjeng Sit werd verworven door het Amsterdamse Stadsarchief. Met vrolijke toespraken en veel nakomelingen kreeg de geest van Sit weer even vat op ons. Ik weet zeker dat hij, daoïst die hij was, het heuglijke feit onthecht zou hebben meegevierd. Het zou gaan om het vieren van het feest, al zou het archief daarna zijn afgefikt, Sit zou vrolijk verder zijn gegaan. Het ging hem om de Weg van het Maken, niet om het eindresultaat. Al weet ik zeker dat hij zich in het Amsterdamse stadsarchief altijd thuis zal voelen. Zie ook: https://www.amsterdam.nl/stadsarchief/nieuws/archief-oey-tjeng-sit/   Over mijn derde serieuse relatie in de jaren '90 schrijf ik nu een boek. Het is tegelijk een zelfonderzoek naar de vraag of dit ook een grote liefde was, gefnuikt door omstandigheden. Of slechts een voor beide partijen handige minnaarsrelatie. En wat ligt daar toch grandioos verborgen tussen het verschil? ;-)   Actueel Fri, 27 Dec 2024 10:56:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/empathie-en-zorgzaamheid       Amsterdam, 30 oktober 2024. Mail aan Christine Otten, naar aanleiding van haar nieuwste boek:   Dag Christine, hoe gaat het met jou op deze mooie herstdagen, temidden van verbijsterende tijden? Je vroeg me op Linkedin alweer even geleden om mijn reactie op je boek:  'Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld.' Ik meldde dat ik het had verslonden en je wilde weten wat ik ervan vond. Ik ben geen recensent en je weet hoe lastig het is een mening te formuleren. Maar ik vind het boek prachtig, heel gelaagd en schitterend geschreven.   Je hebt de opgedane kennis van je werk in de gevangenis op een invoelende manier vormgegeven, het boek leest als een spannende detective en is vooral de-stigmatiserend, omdat je als lezer steeds op een ander been wordt gezet door Anir. In de andere hoofdpersoon, Emma, komen herkenbare, weer verder uitgewerkte thema's uit je eigen leven terug. En het is erudiet, met zijn fragmenten uit de wereldliteratuur. Ik hoop dat het boek goed verkoopt, wie weet ook verfilmd? Het duurde lang voordat ik je kon schrijven, maar ik was je niet vergeten. Een gevaarlijk teken van deze tijd is de enorme versplintering van aandacht. Het vergt ware stuurmanskunst om je eigen weg te blijven volgen zonder belangrijke anderen uit het oog te verliezen. Ik ben nu bijna 71 en heb mijn carrière als schrijver/journalist begin dit jaar (op mijn 70e verjaardag) afgesloten met een persoonlijk essay, zie: boeken. Na een jaar freewheelen (vooral in de vredes- en milieuactie) wil ik volgend jaar weer een schrijfdiscipline opzetten, ik heb nog allerlei halfuitgewerkte ideeën liggen (literaire non-fictie) om af te maken en verheug me daarop. Daarnaast doe ik mee met de wereldwijde club van Stephen Batchelor cs die zoekt een nieuwe ethiek (van zorg) voor deze tijd te ontwikkelen. Ter verdieping van de mindfulnessbeweging. Soulfood. Christine, ik zie altijd goede en sterke berichten van je langskomen, gisteren nog je fb-oproep tegen de verontmenselijking van het asielbeleid. En ik ben blij dat je bestaat en dat je samen met je gezin een menselijke basis van empathie en zorgzaamheid hebt gevestigd in ons zo dierbare Amsterdam. Houd moed. In solidariteit, Petra   Het uitgebreide antwoord van Christine ga ik hier niet publiceren, het zijn tenslotte haar woorden. De schrijfster en ik kennen elkaar al sinds 2013 via Z! de Amsterdamse straatkrant. Zij begeleidde in die tijd de schrijfclub Kantlijn en ik interviewde haar over haar nieuwe boek, zie: interview Nooit zal ik vergeten dat zij in datzelfde jaar Nelson Mandela citeerde in het nawoord dat zij schreef bij mijn boek met reportages over de Amsterdamse dak- en thuislozenopvang, Zinvol en vol zin:   Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn Onze diepste angst is dat we onmetelijke kracht bezitten Het is ons licht, niet onze duisternis die ons angst aanjaagt.     Actueel Wed, 27 Nov 2024 08:50:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/in-memoriam-martijn     We waren buurtgenoten in de Jordaan. Rosa, geboren in de Rozenstraat, met haar moeder. Vader Martijn  aan de overkant van de Rozengracht, in de Bloemstraat, hoek Tweede Bloemdwars, of was het de Eerste? Hoe dan ook, we werkten samen in de Buurttuin van het Schoone Weespad. De kinderen speelden daar, ook mijn pleegzoon Cem, mijn dinsdagkind, een koekkoeksjong.   Slingers Op een mooie herfstdag werd ik boven gevraagd voor de 7e verjaardag van Rosa. In de huiskamer hingen feestelijke slingers, allemaal 7-vens gedrukt in prachtige kleuren: oranje, bruin, geel, rood. ‘Martijns werk’ zei Rosa's moeder trots. Er was taart, de kamer lag bezaaid met gezelligheid: kinderboeken, mooie lapjes, puzzels en tijdschriften. Rosa speelde met Memorykaartjes op de grond. Na de thee met taart en koekjes ging de bel. Martijn kwam binnen, fris gedouched, met de wind nog in zijn haren en hij nam Rosa, die als een hondje tegen hem opsprong, stevig in zijn armen op schoot.   We zongen verjaarsliedjes, we speelden met Rosa, we namen een biertje, bespraken de wereld, de soep kwam op tafel en de gezelligheid duurde. En duurde. En duurde. Martijn’s huisje aan de Bloemstraat was te klein voor zijn grootse leven. Dat leven breidde zich uit naar allerlei spannende plekken, zoals de werkplaats in het Veem, zijn tuinhuis in het Westerpark en niet te vergeten de varkens die hij hield op een binnenplaatsje aan de Marnixstraat.   Gemis Jaren later paste zijn nieuwe liefde hem als een handschoen. Ook zij leefde als kunstenaar groots en op diverse plekken, zij het in Brabant. Samen konden zij de wereld aan. Martijn van de Griendt heb ik in zoveel hoedanigheden gezien, dat ik de tel ben kwijtgeraakt. De laatste keer dat ik hem zag, in zijn machtige werkplaats, boekdrukatelier het Y onderin Het Veem, maakte hij de omslag persklaar van het boekje Brief aan mijn vrienden dat ik in januari 2024 ondanks alles feestelijk presenteerde. Want dat hij tenslotte een einde aan zijn leven maakte, werd door iedereen begrepen, maar het vreselijke gemis zal nog zeker jaren doorklinken in de Amsterdamse Jordaan en omstreken.   Zie voor het verhaal over de pers van de Amsterdamse Stadsdrukkerij: Stadspers verhuist naar Noorwegen   Actueel Mon, 28 Oct 2024 14:17:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/amsterdamse-drukpers-naar-noorwegen Thomas Gravemaker van de stichting Drukkers in de Marge is al zijn hele werkzame leven betrokken bij de oude pers van de Amsterdamse Stadsdrukkerij. Die verhuisde vorige maand uit de hoofdstad naar Noorwegen. Een petit histoire.   Jij hielp bij de ontmanteling van de pers. Hoe raakte je daarbij betrokken? 'Via Frans de Jong. Die kreeg in 1972 een telefoontje van de directeur van de Stadsdrukkerij of-ie interesse had in de pers. Frans kon 'm bijna voor niets overnemen. ''maar de transportkosten zijn voor u.'' Ik ben gaan helpen demonteren en we brachten de pers naar het Drukhuis op de Herengracht. Later is-ie nog een tijd ondergebracht in Woubrugge bij Leiden. Een bevriende drukker stelde daarvoor een grote schuur ter beschikking waar-ie mocht staan. In de jaren '80 is de pers in Het Veem terecht gekomen.'   Waarvan kende je Frans de Jong? 'Op mijn 16e bezocht ik in het Stedelijk Museum een manifestatie in de toenmalige Nieuwe Vleugel: Kunstenaars voor Vietnam. De opbrengst ging naar het Medisch Comité. Daar zag ik drie mannen aan een tafel bezig. Zij drukten daar ter plekke met de hand prachtige affiches met houten letters. ''Dit interesseert je wel hè?'' vroeg er eentje. Dat was Frans de Jong. ''Kom maar eens langs'' zei-ie. Ik kwam terecht in de kelder van de Nieuwe Amstelstraat, nummer 19 sous. Hij had daar een handelsdrukkerij overgenomen om een inkomen te verdienen. Maar hij drukte daar vooral als grafisch kunstenaar. Na zijn opleiding aan de Koninklijke Academie in Den Haag werkte Frans als ontwerper en huisdrukker bij de Bijenkorf. '   In het toenmalige communistische dagblad De Waarheid staat in 1976 een verhaal over het Drukhuis, waarin jij wordt genoemd als lid van het drukkerscollectief. 'Ja, dat was aan de Herengracht 229. Frans huurde daar met een collectiefje een souterrain. Aan de achterzijde van het huis zaten nog drie verdiepingen met grafische ateliers. Amsterdammers konden in de open werkplaats van het Drukhuis cursussen volgen in grafische technieken zoals handzetten. Ze mochten zelf experimenteren met allerlei druktechnieken en materialen. Ik zat inmiddels op de Rietveld, draaide mee met Frans en kon ook een deel van het atelier huren. In het Drukhuis stonden diverse grote en kleine persen. In die tijd gingen boekdrukkers overal van lood over op offset. Veel drukpersen werden via het zogeheten Machinefonds met grote hamers onklaar gemaakt.'   De grafische industrie was in die jaren echt een soort gilde hè? 'Ja. Het Machinefonds hield alles wat in Nederland gedrukt werd nauwlettend in de gaten. Om de machines te krijgen moest de stichting Drukkers in de Marge gaan onderhandelen met de grafische industrie. Zelf had ik een drukpersje in Londen gekocht. Voor nieuwe letters ging je toen naar de lettergieterij, Tetterode op de Bilderdijkstraat. 'Bent u aangesloten?' vroegen ze daar. Nou, ik niet dus. Frans de Jong wel, die had zijn drukkersdiploma en de handelsdrukkerij.'   Hoe is die Amsterdamse pers uiteindelijk in Boekdrukatelier het Y terecht gekomen? 'Begin jaren '80 zond de krakersradio vanaf het Haarlemmerplein het nieuws uit dat Het Veem was gekraakt. Kunstenaars werden opgeroepen om te komen kijken. Frans de Jong zag kans om hier de pers van de stadsdrukkerij naartoe te halen. Martijn van de Griendt, een andere protegé van Frans, hielp bij de verhuizing. Hij kocht trouwens zijn eerste drukpers van mij toen mijn vrouw Christine en ik in 1984 van Amsterdam naar Londen verhuisden waar ik als vormgever voor uitgevers werkte. Martijn ging met Frans de Jong samenwerken in wat in 1996 Boekdrukatelier Het Y werd in Het Veem. Tot Frans de Jong in 2010 overleed en Martijn het atelier overnam.'   Martijn van de Griendt overleed in december 2023. Zijn dochter heeft het atelier opgeruimd 'Ik heb Rosa geadviseerd alles heel rustig aan te pakken. Als bestuurslid van Drukwerk in de Marge doe ik jaarlijks twee tot drie van dit soort opruimingen. De Noor Knut Ketil Oftedahl zag de advertentie voor de pers op onze website. Hij heeft een gigantische grafische werkplaats in Sanved, samen met zijn vrouw, die weeft. Zij zijn aangesloten bij de AEPM, de Associatie van Europese drukkerij musea. Daar is de Amsterdamse stadspers nu naartoe verhuisd.'   Drukwerk in de Marge organiseert op 19 en 20 oktober de Drukkunstbeurs in de Prodentfabriek in Amersfoort. Informatie via: https://drukkunstbeurs.nl/   Iets meer lezen over Martijn van de Griendt en Boekdrukatelier het Y kan hier: https://schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/174&highlight=Martijn     Actueel Wed, 18 Sep 2024 15:47:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/voedselpark-amsterdam-elke-hectare-telt-         (...) ‘Drie jaar geleden keek ik uit het raam van mijn nieuwe woning bij de Ookmeerweg en zag al dat groen,’ vertelt chefkok Donovan Kraag. ‘Ik pakte mijn fiets, reed door de tuinen van West en was zwaar onder de indruk van al die planten, groenten en bloemen van de moestuinen.’   Hij vervolgt: ‘Ik ben heel sociaal en praat met iedereen en zo kwam ik bij boerderij de Boterbloem terecht. Hier ben ik nooit meer weggegaan.’ De 34-jarige Donovan Kraag werkt behalve als (tv) chefkok en cateraar, ook als culinair onderwijzer met jongeren uit Nieuw West, op scholen en via workshops. Vlak voor de zomer hield hij een hartstochtelijk pleidooi in de raadscommissie RO om de bestaande biologische akkers in de Lutkemeerpolder zo veel mogelijk te behouden en niet te bebouwen met bedrijfsruimten zoals het huidige bestemmingsplan wil.   'Er is niets zo mooi én duurzaam om op 500 meter afstand mijn sla en paksoy te kunnen halen op de fiets, lekker in de natuur bezig te zijn, te planten. En de jongeren hierin mee te nemen. De ontplooiïng van die jongeren is zó kostbaar, dat valt niet in geld uit te drukken! Ook de warmte en de openhartigheid die je ontvangt vanuit het Voedselpark is enorm behulpzaam. Het is gewoon geweldig!' zo bepleitte hij.   Emeritus hoogleraar uit Wageningen, Arnold van der Valk, noemt de Lutkemeerpolder ‘een schoolvoorbeeld van een groengebied dat wordt opgeofferd aan het grootkapitaal, als gevolg van grondspeculatie en corruptie.’ Het gaat er dit najaar in de gemeenteraad om spannen. 'Er zijn nog steeds heel veel hectares te redden in de Lutkemeerpolder. Hoewel het waarschijnlijk niet gaat lukken om alle bouwplannen tegen te houden, blijft iedere hectare van belang', schrijft Voedselpark Amsterdam in zijn laatste nieuwsbrief. De Lutkemeerpolder staat naar verwachting 25 september weer op de agenda bij de raadscommissie RO.   Klik op de pijl hieronder voor het achtergrondverhaal dat ik schreef voor de straatkrant Z! , morgen op straat te koop. Een voorpublicatie: Actueel Fri, 30 Aug 2024 06:55:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/racisme         Ik schrok me laatst dood van een racistische opmerking. Van mezelf welteverstaan. Nooit gedacht dat zoiets doms mijn mond zou verlaten. Helemaal onbewust. Maar toch.   Laatst vroeg mijn buurman: waar koop jij rozijntjes voor de merels? Die zangertjes voer ik al jaren in mijn balkontuintje op de galerij en als ik weg ben, vraag ik het de buurman. Hij heeft er allengs plezier in gekregen en de twee merelfamilies die inmiddels om de rozijntjes vechten zijn een terugkerend onderwerp van gesprek. De buurman heeft een eigen sportschool en is altijd druk, of onderweg. Zeker een week later zat ik achter mijn bureau diep verzonken in een lastig verhaal. Ineens hoor ik een keihard bonken op de deur naar de galerij. Mijn hart sloeg over van schrik. Pas toen ik naar de deur liep realiseerde ik me dat het mijn buurman was, die weleens vaker aanklopt als we elkaar nodig hebben. Bij het opendoen overhandigde hij me triomfantelijk een grote zak biologische rozijntjes. Ik was zijn vraag allang vergeten en was diep ontroerd door zijn liefdevolle bijdrage. Maar wat zei ik? 'Je lijkt zwarte Piet wel.'   Het is eigenlijk te pijnlijk om te beschrijven. Maar een zwarte vriendin zei: doe het maar wel, want als witte geef je dan het voorbeeld van zelfreflectie op hoe diep die culturele patronen verankerd zitten, tot in de genen. En het kloppen van de buurman had inderdaad mijn oeroude kinderangst voor Zwarte Piet weer naar bovengehaald. Was mijn buurman wit, dan zou er niets aan de hand zijn geweest. Maar hij is van Afro-Surinaamse komaf. En ik weet uit eigen ervaring als journalist hoe pijnlijk het voor Surinamers is om Zwarte Piet genoemd te worden, ik kon wel door de grond zakken bij mijn eigen ongecontroleerde opmerking. De buurman reageerde groots. Op mijn verschrikte appje reageerde hij: 'Ons kent ons'. En nadat ik hem de volgende ochtend ook nog een bos bloemen overhandigde, schetste hij hoe hij zijn hele leven al met grapjes reageert op discriminerende opmerkingen en daar zodoende weinig last van heeft. Kon de Tweede Kamer maar op deze manier functioneren.   Het voorval doet me denken aan een dominee die ik, jaren geleden alweer, bij een Keti Koti herdenking hoorde spreken, een witte vrouw die op unieke wijze haar eigen vooroordelen aankaartte. Zij sprak over cultureel bepaalde denkwijzen die héél hardnekkig zijn. Zeg maar: de VOC-erfenis die wij met ons meedragen. Zelf was ze daar al van jongsafaan mee bezig door haar internationale achtergrond en ontmoetingen met Afrikaanse mensen. Zo kwam ze achter 'mijn superioriteitsgevoel dat steeds weer – al is het een paar seconden – de kop opsteekt.' Het stukje dat ik hierover schreef haalde de krant niet. De invalshoek zou te christelijk zijn. Over vooroordelen gesproken. Zelfreflectie is in mijn ogen de allerbelangrijkste eigenschap waar we als mensheid mee verder komen. Zoals de filosoof/schrijver en Auschwitz-overlever Menachem Arnoni († '85) stelde: 'het niet-herkennen van het slechte in onszelf en de daarmee gepaard gaande schijnheiligheid en zelfingenomenheid is de zekerste weg naar een hel zoals de holocaust.' Misschien ook een goede les voor al die oorlogzuchtigen onder ons, die de vijand buiten zichzelf blijven zoeken?       Actueel Fri, 12 Jul 2024 05:18:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/alweer-de-lutkemeer         Gisteren, 12 juni, stonden we opnieuw in de Raadscommissie Ruimtelijke Ordening. Voedselpark Amsterdam zet nu alles op alles om de gemeenteraad te overtuigen van het grote belang de Lutkemeerpolder te behouden voor stadslandbouw. Het onderwerp, punt 19 op de agenda, werd wéér doorgeschoven, naar 3 juli.  Toch spraken Iris Poels van het Voedselpark en Margriet Goddijn van Grootmoeders voor het klimaat Amsterdam nog eens overtuigend in. Zie: inspraakmoment de laatsten van de rij insprekers op 49.34.   Ik was erbij en schreef ook nog eens een brief: Geachte raadsleden,   Woensdag 12 juni 2024 treffen wij elkaar weer in de Raadscommissie RO. Vorige maand zat ik daar als inspreker, misschien heeft u mijn inspreektekst nog voor ogen? Ik heb 'm voor de zekerheid bijgevoegd. (zie ook: Inspraakreactie) Het is en blijft vreemd voor mij om u als raadsleden rechtstreeks te benaderen, als een soort lobbyïst voor de Lutkemeerpolder. Maar ik hoop van harte dat u nogmaals naar mij wilt luisteren.   Bent u zelf in Amsterdam opgegroeid? Dan is er een kleine kans dat uw ouders mijn verhalen over de stad hebben gelezen. En anders hebben ze zeker geprofiteerd van de verworvenheden waaraan ik als journalist in de vorige eeuw mijn steentje heb bijgedragen: de mooie sociale woningbouw, het bloeiende buurtwerk, de sociale cohesie die deze stad zo kenmerkt. Ik heb mij tot mijn pensioen altijd voor Amsterdam en met name voor de sociale en economische integratie van plannen en ideeën en ook voor minderheden, ingezet. Zo oud ben ik inmiddels, ik kan de Amsterdamse grootmoeder van uw kinderen zijn.   Dus luister. Er zijn vanaf de jaren '90 zaken goed fout gegaan in deze stad. Dat komt mede doordat Amsterdam vanaf die tijd grote bestuurlijke veranderingen heeft gekend, decentralisaties waarbij veel ambtelijke kennis over de stad verloren is gegaan. Door de digitale revolutie na 2000 is dit proces nog eens verergerd. De kennis over de stad is versplinterd geraakt. En er zijn politici die hierbij persoonlijk garen hebben gesponnen. Een daarvan was VVD-bestuurder Hooijmaijers. Er zijn er vast meer, maar daar weet ik niet genoeg van. Echter, de geschiedenis van de Lutkemeerpolder is mij en u inmiddels ook welbekend.   Wat inmiddels ook bekend is gaat over vastgoedbeleggers die hun oog op de vruchtbare poldergrond van de Lutkemeerpolder hebben laten vallen. Bedrijven als Proptimize, Blond Amsterdam en Citydocks proberen met buitenlands durfkapitaal deze mooie Amsterdamse grond te verdozen. Het gaat hier overduidelijk om grondspeculatie, dat kan niet anders, want er zijn alternatieve locaties genoeg, zoals het CTPark Amsterdam City in de Amsterdamse Westhaven, dat ruim een jaar na oplevering nog steeds voor bijna 90% leegstaat. Ook in Lijnden zijn lege bedrijfspanden te vinden.   Gemeente en provincie zouden het algemeen belang moeten beschermen en grondspeculatie moeten voorkomen. Deze grond in de Lutkemeerpolder is essentieel voor de leefbaarheid van de stad (het verminderen van hittestress, wateropvang, biodiversiteit) en er is een beter plan: Voedselpark Amsterdam, een 'innovatief natuurinclusief business plan' dat deze zomer zelfs onderdeel uitmaakt van de architectuur Biënnale in Rotterdam! Een unieke kans voor de stad. Maak ruimte voor de toekomst!   Beste raadsleden, helpt alstublieft de grondspeculatie te stoppen die ten koste gaat van de bewoners van Amsterdam Nieuw-West, maar de hele stad negatief beïnvloedt. Spring eens op de fiets om een een bezoek te brengen aan de Lutkemeerpolder (ook tram 1 gaat er naartoe), om u persoonlijk te laten informeren en dan objectief te kunnen bekijken in hoeverre het nog mogelijk is deze rampzalige plannen terug te draaien. Afgelopen 2 jaar gingen ruim 1500 Amsterdammers, waaronder raadsleden, u al voor met een Lutkemeerommetje. Iris Poels is hiervoor de hele zomer beschikbaar, u kunt haar bereiken via: 06-41255361, of irispoels@gmail.com   Actueel Thu, 13 Jun 2024 16:13:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/zwart-goud       De toekomst van de vruchtbare akkers in de Lutkemeerpolder aan de rand van Osdorp, staat deze dagen weer op het spel. Voedselpark Amsterdam ging vorige maand met de gemeente in gesprek voor een 'joint factfinding'. Gisteren bleek hoe weinig de gemeenteraadsleden weten van de geschiedenis van deze belangrijke Amsterdamse polder. Vooral de wortels van het gewijzigde bestemmingsplan in handjeklap en corruptie zorgden voor verraste uitroepen. Lees hieronder mijn inspraakreactie:   Beste raadsleden   In mijn jonge jaren als stadsverslaggever, vanaf 1978 bezocht ik voor de krant regelmatig commissievergaderingen. Ik vind het dus wat ingewikkeld om hier als inspreker te zitten, terwijl ik de stad mijn hele leven diende als journalist en dus nooit zo zichtbaar partij ben geweest. Toch neem ik nu de moeite uw commissie te vragen de akkers van de Lutkemeerpolder helemaal te bestemmen voor stadslandbouw.   Mijn interesse in de polder werd ooit gewekt door de zaak Hooijmaijers. Deze gedeputeerde van Noord-Holland had de Lutkemeer tot 2009 in zijn portefeuille. Als VVD-politicus en vastgoedondernemer draaide hij wegens corruptie twee jaar de bak in. Zijn erfenis bestaat uit een bestuursconstructie voor de Lutkemeer waarin allerlei belangen een ondoorzichtige rol spelen. Dankzij deze bestuurlijke rookgordijnen verdampte volgens mij de publieke interesse in de polder. Zeker die van mij en misschien ook wel die van U??   Bij de vaststelling van het nieuwe bestemmingsplan in 2013 maakte ik mij zodoende niet druk. Te ingewikkeld. Wel ging ik later nog eens groenten halen bij boerderij de Boterbloem, waar ze de allerlekkerste capucijners van de stad verkopen. Toen hoorde ik over de grijze dozen. Vlak voor mijn pensionering als journalist, najaar 2019 gingen we aldus met de Amsterdamse straatkrant Z! de Lutkemeer in en wat bleek? Het altijd smeulende verzet tegen de uitverkoop van deze kostbare poldergrond was opgevlamd.* En wordt sindsdien steeds breder gedragen.   Aan de landbouwuniversiteit van Wageningen leren studenten dat de Lutkemeerpolder, ik citeer: 'een schoolvoorbeeld is van een groengebied dat wordt opgeofferd aan het grootkapitaal, als gevolg van grondspeculatie en corruptie.’** Hoe is dit in godsnaam mogelijk met de huidige kennis over de agrarische transitie waar we hoe-dan-ook naar toe moeten? En met deze prachtige vruchtbare akkers van zeeklei, ook wel zwart goud genoemd! Waarom ziet dit stadsbestuur niet dat economische groei grenzen heeft?   Mijn ouders hebben in hartje Amsterdam de hongerwinter van 1945 overleefd. Zij trokken naar de polder om eten te halen bij de boeren. Tienduizenden mensen kwamen die winter in het Westen van Nederland om. Met dat schrikbeeld ben ik grootgebracht en zeg nou zelf: zoiets kan toch gemakkelijk weer gebeuren? Alleen dát al zou u de ogen moeten openen voor het grote belang van een flink voedselpark aan de rand van de stad. Maar er zijn natuurlijk legio argumenten om de kostbare natuurlijke staat van de Lutkemeerpolder te behouden.   Groen denken zit bij Amsterdammers in de genen, luister naar de bevolking! Zo ontstonden in 1987 onze biologische markten vanuit de Jordaan. Op de gemeentesite over de Noordermarkt lees ik: 'deze straathandel is tot op heden van het allergrootste belang voor de sociaal-economische ontwikkeling van de stad.' Wat zou er mooier zijn dan deze markten mede te bevoorraden met groenten uit de Lutkemeer?   Lieve commissieleden, ga deze zomer eens fietsen in die polder, u wordt verliefd. En u staat daarmee aan de goede kant van de geschiedenis, dat verzeker ik u. Verdiept u alstublieft met een open oog in de argumenten van Voedselpark Amsterdam en besluit Anders, dat ligt in uw macht. De huidige tijd smeekt om flexibel en moedig handelen. Kom alstublieft in beweging, de snel oprukkende klimaatverandering vraagt uw doortastend optreden! Actueel Thu, 16 May 2024 07:01:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/openhartige-schets     Het essay 'Brief aan mijn vrienden' dat in januari '24 het licht zag, leest als een trein hoorde ik van alle kanten. Fraai vormgegeven bleek het boekje zijn lezers mee te slepen en dat is natuurlijk een goed teken.   Vrienden, vooral collegavrienden uit allerlei hoeken, van journalist tot ggz-bestuurder, een enkele officiële ervaringsdeskundige, stuurden me hun reactie. Sommigen lazen het boekje een tweede, zelfs een derde keer. Uit de schriftelijke reacties hieronder een bloemlezing:   * 'Boekje gearriveerd en met veel plezier gelezen. Veel dank! Mooi geschreven, en een fraaie combinatie van ego-document en maatschappijkritiek. Ik heb het gevoel dat ik je nu veel beter ken.'   * 'Ik heb je essay met heel veel plezier gelezen. Genoten van je mooie schrijfstijl en jouw openheid.'   * 'Je avonturen in de - ik noem het maar even anti-psychiatrie - zijn ook deel van mijn geschiedenis. Ik kwam weer allerlei namen en schrijfsels tegen en dat waren van die 'oh ja' momenten'.   * 'Wat een mooi essay. Jij hebt de gave om in kernachtige woorden/zinnen veel te zeggen. Het is een eerlijk oprecht essay. (...) Ik heb je essay twee keer gelezen. Eerst gewoon uit nieuwsgierigheid en de tweede keer ben ik jouw kernachtige zinnen gaan onderstrepen, die bij mij veel herkenning gaven. (...) Ik ben verschillende keren zeer geraakt geweest door jouw beschrijvingen van je ervaringen.   * 'Grappig vind ik dat het boekje een soort jaren dertig uitstraling heeft door het papier van de omslag, de zwart wit foto en het lettertype van de titel. Was dat op een of andere manier de bedoeling?'   * (...) 'Ik ben er stil van. Het is goed dat je er hier en daar wat humor hebt ingestopt want het zou anders niet vol te houden zijn! Wat goed ook dat je dit hele drama zo onderkoeld heb kunnen opschrijven. Maar het moet jou toch heel wat tranen hebben gekost!'   * 'Wat een prachtig verhaal heb je opgeschreven. Ik ben heel ontroerd. En die foto achterin is prachtig. Zo kwetsbaar.'   * 'Indrukwekkend jouw verhaal, ook om het nu meer in zijn geheel te lezen. Dank voor delen.'   * 'Dank voor het opsturen van je essay. Ik heb het met veel plezier gelezen. Je kunt trots zijn op de levensreis die je tot op heden hebt afgelegd. (...) De 'oude' GGZ die je zo treffend beschrijft komt mij uit mijn zowel persoonlijke als werkzame leven helaas maar al te bekend voor. En hoewel er veel verbeterd is, zijn ook veel zaken nog altijd hetzelfde gebleven.'   * 'Dank voor het heldere essay Brief aan mijn vrienden..het is ongelooflijk wat jij hebt meegemaakt en hoe dapper je was en nog bent door dit aan te reiken.'   * 'Een goed idee om je twee boeken over de patiëntenbeweging nu aan te vullen met een openhartige schets van je eigen ervaringen met de psychiatrie, en je rol en positie in en ten opzichte van de beweging. (...) Het is daarbij toch treurig eruit te beseffen dat de reguliere psychiatrie je zo weinig te bieden heeft gehad, amper oor en oog had voor jouw eigen oordeel en beleving en eerder het omgekeerde teweeg bracht dan haar doel heet te zijn. Sterk en moedig dat je vervolgens je eigen weg hebt weten te gaan en het mede om hebt weten te zetten in die boeken die toch een eerbetoon zijn aan de beweging en ook een bijdrage daaraan. (...) Ik kan me goed voorstellen dat het wel zelfoverwinning heeft gevraagd om het zo op te schrijven, ook al is het bestemd voor vrienden.'   Het boekje is alleen nog digitaal verkrijgbaar en kost 15 euro. Stuur je adres naar info@schrijfwerklauriergracht.nl en de betaalinstructie volgt.   Actueel Thu, 25 Apr 2024 07:14:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/pasen-in-oorlogstijd     Zoals de Oekraïense pacifist Yuriï Sheliazhenko zegt: 'mensen hebben het recht om naar vrede te streven. De vredesbeweging is deel van de menselijke natuur en begint met luisteren naar de stem van het geweten'. Sheliazhenko hangt wegens zijn activisme een gevangenisstraf van vijf jaar boven het hoofd, maar blijft zich uitspreken voor vredesonderhandelingen.   Ook de Palestijnse vlogger Nuseir Yassin, bij miljoenen volgers bekend als Nas Daily, roept op tot vrede. Hij richtte zich tot de ‘velen die ‘s nachts in hun bed het internet op gaan.' En vertelde dat hij door zijn opstelling veel opdrachten verloren is en haat op zich afkrijgt. 'Evenals jullie voel ik de angst en de eenzaamheid, maar moedig zijn betekent: de angst doorvoelen en je blijven uitspreken. Dan zal ‘op de lange termijn de vrede winnen,’ belooft Nas Daily. Zie verder: Palestijnse vlogger   Meer dan ooit teisteren verschrikkelijke beelden van de oorlogen in Gaza, Oekraïne en Congo ons bewustzijn. Hier ter lande speelt zich een politieke klucht af, waar het rechtspopulisme garen bij spint. De vredesbeweging is verdeeld. Ook hier proberen rechtspopulisten het voortouw te nemen in demonstraties met witte vlaggen. Opgeroepen via media als De Andere Krant en Café Weltschmerz die vanaf hun ontstaan het gedachtengoed van Baudet en Wilders onderbouwen door complottheoriën te voeden evenals de begrijpelijke volkswoede tegen de links liberale gevestigde orde.   Ondertussen gaat het dagelijks leven door. Ik stuur mijn boeken over de cliëntenbeweging naar een nieuwe vriendin in Paramaribo en bereid me voor op mijn volgende discipline: het schrijven van verhalen. Ik ga de sociale geschiedenis van Amsterdam bezingen. Mijn geliefde hoofdstad gold vanaf de jaren ’60 als lichtend voorbeeld van vrijheid, tolerantie en verlicht samenleven. In het hart van deze veelbelovende samenleving groeide ik op. Als stadsverslaggever volgde ik de wording van onze multiculturele samenleving vanaf de jaren '80 op de voet. Ik 'diende' daarbij de stad ruim veertig jaar en schreef kilometers tekst voor dagbladen, stadsbladen en op het laatst onze onvolprezen straatkrant Z!. Daarbij droeg ik ook persoonlijk mijn steentje bij, samen met mijn Amsterdamse vrienden. Hier zingen nog de nodige verhalen van rond, ze hangen in de lucht en willen geoogst worden. Kortom luitjes, jullie horen nog van mij!   Betrouwbare informatie over de vredesbeweging is te verkrijgen via: https://www.stopdeoorlogamsterdam.nl/  en meer algemeen: https://www.vredesmagazine.nl/index.php   Actueel Sat, 30 Mar 2024 13:01:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/armoede-in-suriname                   Hier in Paramaribo wordt het langzaam duidelijk. Waarom legde ik met zoveel moeite mijn strenge milieu-geweten het zwijgen op en pakte het vliegtuig naar Suriname?   Het verlangen de geboortegrond van een hartsvriendin te zien speelde zeker een rol. Zoals meer migranten onderhoudt zij nog diepe banden met haar roots in het land van herkomst: zij woont er de helft van het jaar. Wij kennen elkaar nu veertig jaar, uit Amsterdam. Sinds vorig jaar, met het naderen van mijn 70e verjaardag, begon zij sterk aan te dringen: ik móest een keer komen logeren. En mijn verlangen groeide. Een andere vriendin, ook van Surinaamse komaf waarschuwde mij juist: ‘Pas op! Het is daar niet veilig, toeristen worden gezien als wandelende geldautomaten.’   Ga ik dan als toerist? Ooit studeerde ik af op Surinaamse vrouwen in Nederland, zie: Surinamers Sindsdien schreef ik vele artikelen over anti-Zwart racisme, Keti Koti en de gevolgen van ons koloniale verleden. Werd het niet eens tijd om daar zelf te gaan kijken? ‘Je bent nu met pensioen, gá en geniet,’ zegt de buurman. Hij kwam al op zijn 8e met zijn gezin van herkomst uit Paramaribo naar Amsterdam en is nooit meer teruggegaan. Het lijkt erop alsof hij al geniet in mijn plaats :-)   Overweldigend Kort na de presentatie van ‘Brief aan mijn vrienden’ vorige maand, stopte ik een paar boekjes in mijn koffer en vertrok. Paramaribo is overweldigend, vooral de natuur in haar tropische uitbundigheid. Overal bloeiende planten, en fruitbomen, zoals de mangobomen op het erf. ‘Kruiwagens vol’ kwamen ervan af, vertelt ze en nog steeds eten we ervan. De ontvangst bij mijn vriendin en haar echtgenoot kon niet beter. Zij leven hier als Surinaamse Nederlanders als goden in een ‘doorsnee’ westerse luxe, waarvan een groot deel van de bevolking hier volledig is verstoken. In Suriname heerst een droevigmakende armoede.   Vorig jaar stond het land op de zesde plek op de armoede wereldranglijst als één van de armste landen in de wereld. ''Een aanvankelijk vreedzame ‘Alles plat’-protestactie tegen de ‘moordende’ en ‘onmenselijke’ bezuinigingen escaleerde 17 februari 2023 in de bestorming van het parlement en plundering van winkels in de binnenstad,'' lees ik in Het Parool, door Ivan Brave. Zie ook: armoede suriname   ‘Er zijn de laatste tijd veel overvallen, vroeger was dat echt niet zo,’ vertelt een oudere dame die ik met haar dochters in het zwembad ontmoet. ‘En niet alleen op toeristen. Ik doe zelf alleen nog maar boodschappen met de taxi en laat de chauffeur meelopen.’ Een taxi is hier voor mensen met een klein pensioen nog net te betalen. Een gemiddeld ritje kost 300 SRD (ongeveer 8 euro.) Dat is ruim twee keer zoveel als het huidige wettelijk minimum uurloon. In de twee weken dat ik hier nu ben is de Surinaamse dollar gekelderd van 38.000 naar 33.000 voor 100 euro. Er heerst een ongekende inflatie. En de overheid slaagt er niet in om sociaal beleid te maken, hoor en lees ik overal, integendeel. In de openbare ruimte is het verval door grondspeculatie pijnlijk zichtbaar. Vriendjespolitiek, hoor je van iedereen. Dit prachtige land lijkt aan corruptie van een rijke bovenlaag ten onder te gaan. De goeden niet te na gesproken.   Positief ‘We moeten positief blijven,’ vindt een medewerkster van de bibliotheek. Als de vrouwen in dit land hun verantwoordelijkheid nemen, komen we al een heel eind. De bieb beschikt over een redelijke collectie Surinaamse literatuur en kinderboeken. Ik laat haar een recent boek over slavernij en racisme in Nederland zien, dat ik bij me heb. Ze blijkt erg geïnteresseerd, ik beloof het haar op te sturen. Voor mijn eigen boekje, dat ik ook bij me heb gestoken, verwijst ze mij naar het Psychiatrisch Centrum Suriname, vlak om de hoek. Nog diezelfde dag word ik gebeld.   Dan blijkt dat de internationale herstelbeweging ook hier springlevend is. De ervaringsdeskundigen in Paramaribo waren al eerder in Nederland, dat wist ik en ontvingen trainingen. Er bestaat hier een heus HEE-team: Herstel, Empowerment, Ervaringsdeskundigheid. Ook de familiebeweging van Ypsilon is goed vertegenwoordigd. We hebben een afspraak gemaakt. Ik zie ernaar uit hun mijn boekje te overhandigen en uit te wisselen over de herstelbeweging, waarvan ik de Nederlandse geschiedenis schreef. Hierover volgende maand meer. Actueel Sat, 24 Feb 2024 17:20:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/oey-tjeng-sit      Ach,   Het maken van kunst   is een droevig makende bezigheid, die zich bovendien in het duister afspeelt.   Als ik eraan begin, besef ik   dat van geen van mijn zintuigen ooit enige troostende helderheid te verwachten is.   Ik voer handelingen uit in dienst van een doel   dat mij slechts vaag voor ogen zweeft.   Het enige dat ik weet is dat ik blindvaar op een gevoel dat mij geheimen belooft    (courant, incourant. Oey Tjeng Sit. Baarn, 1988)     Bovenstaande poëzie van Oey Tjeng Sit welde spontaan in mij op, bij de verhuizing van mijn geliefde Boekie Woekie, de winkel die nu definitief uit de Amsterdamse Berenstraat is verdwenen. Beeldend werk van Oey is nog tot half maart te zien tijdens de grote manifestatie van Boekie Woekie & Friends in alle bovenzalen van kunstenaarssociëteit Arti Amicitiae.   Daar vindt deze poëzieweek, op vrijdag 2 februari het bijzondere evenement 'Van Wijnen & Werner tot Last' plaats met een 'letter-vreter-buffet' en diverse woordkunstenaars, waaronder zes dichters uit café Eylders. Meer informatie is hier te vinden:   tentoonstelling boekiewoekie     Actueel Tue, 30 Jan 2024 16:41:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/brief-aan-mijn-vrienden                                   Brief aan mijn Vrienden. Een vrolijk verhaal van verzet en Herstel komt woensdag 3 januari uit tijdens een feestelijke presentatie op mijn 70e verjaardag. Hieronder alvast de inleiding, een voorpublicatie:   Amsterdam 3 januari 2024   Vrienden, Wat een voorrecht om het hier met jullie over vriendschap te kunnen hebben. In deze heerlijke stad, mijn geboortegrond sinds enige generaties. Waar ik mijn hele leven woonde, werkte en actie voerde. Vriendschappen sloot, relaties aanging. Kinderen hielp grootbrengen. En uiteindelijk op feestelijke wijze mijn pensioen haalde. Sommigen van jullie weten dat ik in deze zelfde stad in de jaren ’80 en ’90 een flinke strijd leverde. Een geharnaste strijd als journalist/activist in het hart van de medische psychiatrie. Die strijd heb ik bijna moeten bekopen met een krankzinnigheidsverklaring. Ik ben aldus een ontsnapte gek, ha ha. Later tekende ik als ‘chroniqeur van de patiëntenbeweging in de psychiatrie’, zoals ik wel word genoemd, vele van dit soort geuzenverhalen op. Vanaf 2002 onderzocht ik hoe de oorspronkelijke gekkenbeweging vanaf de jaren ‘80 politieke invloed verwierf. Daar kwam rond het millenium de herstelbeweging in de zorg uit voort. En daarmee kantelt nu het paradigma in de psychiatrie: het meest denigrerende, invaliderende ziektedenken lijkt passé. Mijn bijdrage aan deze positieve ontwikkeling wil ik graag nog eens voor jullie opschrijven. In ‘gesprek’ met mijn dierbaren, kan ik tenminste een poging doen deze, toch ook wel pijnlijke gebeurtenissen, op een rijtje te zetten. En ik hoop natuurlijk dat jullie dit willen lezen. En mij vrolijk blijven tegenspreken waar het moet, het wezen van vriendschap. Toch? (...)       Het essay is in een handgemaakte oplage van 140 exemplaren - zo lang de voorraad strekt, voor € 22,50 te bestellen door een mailtje met adres te sturen naar info@schrijfwerklauriergracht.nl. Daarna is het boekje nog in een beperkte, genummerde editie, digitaal te koop.                                                                                                                                                                    Actueel Sun, 31 Dec 2023 12:27:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/de-ss-er-in-mijzelf         Op dit moment van schrijven houden we onze adem in voor de gevechtspauze in Gaza, die met twee dagen is verlengd. De wereld leeft mee, nog nooit is er zoveel aandacht geweest voor de Palestijnse kwestie sinds de gruwelijke tegenaanval van Hamas op 7 oktober en de afgrijselijke wraak van Israël die daarop volgde. Het is een kwestie die al mijn hele leven speelt, ik ben nu bijna 70, ga ik de oplossing van dit conflict nog meemaken? Ik blijf het hopen, misschien tegen beter weten in?   Dat we een dagelijks sprankje hoop kunnen houden zonder de realiteit uit het oog te verliezen, hoor ik van Fleur Ravensbergen. Als vredesonderhandelaar hielp zij heftige gewapende conflicten oplossen, soms met gevaar voor eigen leven. Haar pragmatische insteek bevalt me enorm, evenals haar inzicht in de situatie van alle strijdende partijen. Zij doet denken aan de filosoof/schrijver en holocaust-overlever Menachem Arnoni uit de vorige eeuw. Zijn advies: ‘Zoek de SS-er in jezelf.’ Arnoni noemt het niet herkennen van het slechte in onszelf en de daarmee gepaard gaande schijnheiligheid en zelfingenomenheid de zekerste weg naar een hel zoals de Holocaust. Fleur Ravensbergen is hier terug te luisteren: fragment/nieuwsweekend/   Wat is wijsheid? Schrijvers en vredesactivisten van Joodse en Arabische komaf roepen de wereld op niet meer weg te kijken van de dreigende genocide in Palestina en de apartheidspolitiek van het Israëlische regime. De jongeren van Extinction Rebellion voerden actie in Den Haag. Hun boodschap: 'Nederland heeft bloed aan zijn handen. (…)' Tijdens de klimaatmars in Amsterdam begin deze maand liep Greta Thunberg met een Palestinasjaal voorop. Ook hier een conflict op het podium. Lees verder: Nederlandse medeplichtigheid   ‘From the river to the sea, we all need therapie.’ Zomaar een quote uit de mond van een vredesactiviste in Tel Aviv, onlangs opgetekend in de NRC (19/11). Over therapie gesproken: op de nieuwe en zeer geïnformeerde website Traumanet staat te lezen hoe diep oorlogstrauma’s kunnen inwerken op een volgende generatie. Zie verder: traumanet/kinderen-van-oorlogsslachtoffers   De oorlog in Gaza roept ook hier ter lande de nodige emotie en verdeeldheid op. Zeer deskundige journalisten Joris Luijendijk en Raoul Heertje proberen dit te bezweren. In een praatprogramma benoemden zij de algemene en ook hun eigen gevoelens van machteloosheid. De kwaadheid en de kwetsbaarheid die bijna iedereen nu door de vreselijke oorlog in Gaza voelt. Zij pleitten voor het bewaren van de menselijkheid, waarvan ook in Palestina en Israël zelf nog voorbeelden te vinden zijn, zie: https://www.youtube.com/watch?v=F-Xa4tot3vc   Lieve lezers, de opkomst van extreem rechts laat mij zeggen: houd moed!     Actueel Tue, 28 Nov 2023 13:17:00 GMT +0100 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/een-vrolijk-verhaal-van-verzet         Het essay Brief aan mijn vrienden, een vrolijk verhaal van verzet en herstel nadert zijn voltooïng. Om afstand te nemen van de tekst, draaide ik de 25 vellen als concept uit mijn gammele printertje en stopte het proefmanuscript in mijn tas. Het werd tijd voor een bezoekje aan de drukker.   Zoals dat vaker gaat in het Amsterdamse ken ik deze drukker al heel wat jaren uit mijn vriendenkring. Een bezoek aan Boekdrukatelier het Y is alleen daarom al een groot genoegen. ‘Hier treedt men een andere wereld binnen’, staat op de website van het Y. En dat kan ik alleen maar beamen.   Gewapend met een zelfgebakken worteltaart en mijn manuscript fietste ik naar het Veem. Werkgebouw het Veem is een bekende kunstenaarskolonie, een van de juwelen uit de Amsterdamse krakerswereld van de jaren ’80. Het perfect opgeknapte pand kijkt uit op de vroegere Houthavens, een decor bekend van het programma Buitenhof dat daar in de Veemstudio’s wordt opgenomen. Diverse kunstenaars en creatieve ondernemers huren er in een vereniging de kleine tachtig werkruimtes en ateliers. Zelfs een bakkerij heeft er sinds kort ruimte gevonden. Zie ook: Het veem   De kade waar de drukkerij op uitkomt, schitterde in de zon. De grote woonschepen glansden nog zwart na van de regen en beide drukkers waren binnen bezig, met de deur dicht. Drukker Alex reageerde als eerste op mijn kloppen. Bij het zien van de worteltaart legde hij meteen een plank over een proefpers, waar wij even later genoeglijk met zijn drieën koffie dronken. Drukker Martijn wees mij even later zijn snijtafel, waar ik op mijn gemak het manuscript kon doornemen onder de geruststellende tonen van de Concertzender.   Martijn van de Griendt was zelf bezig met de productie voor de drukkunstbeurs in Amersfoort eind volgende week. Hij vertelde dat hij nog net op tijd een tafel had bemachtigd, omdat de beurs al snel helemaal vol zat. Van de twee drukkers, waarvan de ateliers aan elkaar grenzen met gemeenschappelijk gebruik van een keukentje, heeft Martijn de grootste persen. Hij gaf zelfs de beroemde pers uit de Amsterdamse stadsdrukkerij onderdak. Zijn eigen werk is echter zo subtiel als het maar kan. ‘Martijn is de minimalist onder ons,’ aldus zijn collega. De productie van Martijn bestaat op dit moment vooral uit het inlijsten en inpakken van zijn werk voor de beurs. Gebruikte theezakjes en koffiefilters in prachtige kleuren en motieven bedrukt. Zijn werk vindt op de jaarlijkse beurs vaak gretig aftrek. Rijk wordt hij er niet van, maar zijn plezier is des te groter.   We bedachten een mooie formule voor mijn boekje. Zelf verzorg ik de binnenkant, Martijn drukt de cover voor me in een oplage van 150. Dit boekje zal begin januari tijdens mijn verjaarsreceptie feestelijk worden gepresenteerd. Een bezoek aan de drukkunstbeurs in de Prodentfabriek in Amersfoort het laatste weekend van oktober kan ik inmiddels van harte aanbevelen. Meer informatie daarover hier: drukkunstbeurs Actueel Thu, 19 Oct 2023 11:48:00 GMT +0200 https://www.schrijfwerklauriergracht.nl/bloggum/stop-fossiele-subsidies-       In het voorjaar maakte Extinction Rebellion (XR) een slimme move. De milieuactivisten benaderden op persoonlijke wijze diverse organisaties om hun solidariteit uit te spreken voor de supportdemonstratie langs de A12 op zaterdag 9 september in Den Haag. Met meer dan 150 organisaties ondertekende ook Schrijfwerk Lauriergracht de verklaring (zie onder).   De vreedzame klimaatactie op zaterdag 9 september in Den Haag is hard nodig. Met zoveel mogelijk mensen. Om de regering te laten zien dat het echt tijd is voor het beëindigen van de fossiele subsidies. Tot wel dertig miljard euro krijgen bedrijven ieder jaar cadeau van de Nederlandse staat voor het gebruik van fossiele brandstoffen. Dat geld kunnen we een stuk beter besteden: aan klimaatmaatregelen, onderwijs, armoedebestrijding, noem maar op. Door middel van een 6-tal blokkades van de A12 zette XR dit onderwerp eerder al met succes op de politieke agenda. Maar het kabinet weigert vooralsnog naar hen te luisteren, in tegendeel. De burgerlijke ongehoorzaamheidsacties, die samen gaan met solidariteitsprotesten langs de A12 in Den Haag, groeien: op 27 mei sloten maar liefst 7.500 mensen zich aan bij deze grote vreedzame klimaatactie,   Maar ook het verzet van de overheid groeit. Acht activisten van XR werden door het Openbaar Ministerie in januari van dit jaar op grove wijze van hun bed gelicht en kregen onlangs hoge taakstraffen. Amnesty International toonde zich ‘geschokt dat het demonstratierecht en het recht op vrije meningsuiting zo’n kleine rol hebben gespeeld in deze rechtszaak.’ De mensenrechtenorganisatie vreest dat de veroordeling van de zeven demonstranten een zorgwekkende voorbode is voor soortgelijke toekomstige zaken. ‘Amnesty kijkt uit naar het hoger beroep.’ Zie verder: Amnestytekst   Vooral het gebruik van artikel 162 Sr in de veroordeling van de activisten duidt op criminalisering van de vredelievende acties. Tesamen met het voornemen van de regering om de wetgeving rond het gebruik van dna te versoepelen is dit flink verontrustend. Amnesty spreekt van ‘ondermijning van het demonstratierecht’. De democratie waarin juist dit demonstratierecht een grote pijler vormt, staat hier op het spel. Een uitgebreide artikel hierover is hier te vinden: https://www.globalinfo.nl/nieuws/een-databank-voor-activisten-dna/   Het voortbestaan van de fossiele subsidies zegt veel over de prioriteiten van de afgelopen kabinetten. Terwijl er jaarlijks wel tot 30 miljard euro cadeau wordt gedaan aan bedrijven voor het gebruik van fossiele brandstoffen, werden belangrijke publieke voorzieningen uitgehold. Sectoren als zorg, onderwijs en huisvesting werden kaal bezuinigd en vermarkt. En terwijl de winstzucht van bedrijven vrij spel krijgt, wordt ons bestaan onzekerder en duurder.    Het kabinet stelt dat de afschaffing van de subsidies ten koste zou gaan van banen, maar dit hoeft zeker niet het geval te zijn. Werkende mensen uit de fossiele sector hebben juist veel van de kennis die we nodig hebben voor de verduurzaming en hoeven er daarom niet op achteruit te gaan. Het aanscherpen van het klimaatbeleid kan juist veel nieuwe banen creëren in bijvoorbeeld de verduurzaming van de bebouwde omgeving of het uitbreiden van openbaar vervoer.  Hieronder de tekst waar wij ons achter schaarden. Jullie ook?Klik dan hier: Onderteken hier   Of doe mee met de supportdemo op 9 september. Alle info over het – gratis! – programma met veel bekende artiesten op het Malieveld is hier te vinden: https://a12support.nl/   Actueel Fri, 01 Sep 2023 05:58:00 GMT +0200